Zbulo · 02
Si hyri errësira në jetën e njeriut?
Rënia, mëkati dhe pasoja që ndryshoi gjithçka.
6 min lexim
A u krijua njeriu për të qenë i sëmurë?
A ishte dhimbja pjesë e asaj që Perëndia kishte menduar për të që në fillim?
A u krijua njeriu për të jetuar në frikë, në vuajtje dhe në mundim?
A ishte vdekja ajo për të cilën Perëndia e krijoi njeriun?
Apo diçka ndodhi?
Nëse Perëndia nuk e krijoi njeriun për këtë jetë që shohim sot, atëherë duhet të kthehemi në fillim dhe të shohim se çfarë i kishte dhënë Perëndia njeriut.
Sepse përpara se të shohim atë që humbi njeriu, duhet të kuptojmë se çfarë kishte marrë ai në fillim.
NJERIU U KRIJUA PËR TË SUNDUAR
Kur Perëndia krijoi njeriun, nuk e vendosi në tokë si një krijesë të harruar, që thjesht të përpiqej të mbijetonte.
Perëndia i dha njeriut një vend të veçantë.
“Ta bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në përngjasim me ne; dhe të sundojë…”
Pastaj Fjala thotë:
“Kështu Perëndia krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së vet…”
Dhe menjëherë pas kësaj:
“Dhe Perëndia i bekoi; dhe Perëndia u tha: ‘Jini të frytshëm dhe shumëzohuni, mbushni tokën dhe nënshtrojeni; dhe sundoni mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit dhe mbi çdo gjallesë që lëviz mbi tokë.’”
Shikoje mirë këtë.
Perëndia nuk i dha njeriut vetëm jetë.
I dha bekim.
I dha tokën.
I dha përgjegjësi.
I dha sundim.
Njeriu u vendos mbi krijimin për ta administruar dhe për ta shijuar atë që Perëndia kishte krijuar.
Dhe kjo nuk është vetëm një mënyrë për ta thënë. Fjala e përshkruan edhe më fuqishëm pozicionin që Perëndia i dha njeriut:
“Ç’është njeriu që ti të mbash mend për të…? Ti e ke bërë pak më të vogël se Perëndia dhe e ke kurorëzuar me lavdi dhe me nder. I ke dhënë sundim mbi veprat e duarve të tua; i ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.”
E ke kurorëzuar me lavdi dhe me nder.
I ke dhënë sundim.
I ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.
Ky ishte njeriu në fillim.
I krijuar nga Perëndia, në shëmbëlltyrën e Tij, i bekuar prej Tij dhe i vendosur për të administruar atë që Perëndia kishte krijuar.
Nuk ishte krijuar për të jetuar nën frikë.
Nuk ishte krijuar për të jetuar nën sëmundje dhe vuajtje.
Nuk ishte krijuar për të luftuar çdo ditë vetëm për të mbijetuar.
Ai kishte marrë një vend.
Kishte marrë një përgjegjësi.
Kishte marrë një kurorë.
POR PERËNDIA I DHA EDHE NJË LIGJ
Mes gjithë asaj që Perëndia i kishte dhënë, ishte edhe një urdhër i qartë.
“Ha lirisht nga çdo pemë e kopshtit; por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj, ke për të vdekur me siguri.”
Njeriu kishte liri.
Kishte gjithçka përpara tij.
Por kishte edhe një kufi që Perëndia e kishte vendosur.
Dhe kufiri ishte i qartë:
Mos e shkel këtë urdhër.
Sepse Perëndia i kishte thënë edhe pasojën:
“Ke për të vdekur me siguri.”
Dhe pastaj ndodhi ajo që ndryshoi historinë e njeriut.
Njeriu u mashtrua, zgjodhi të mos i bindej Perëndisë dhe hëngri nga ajo pemë.
“Dhe gruaja… mori nga fryti i saj dhe hëngri; pastaj i dha edhe burrit të saj… dhe ai hëngri.”
Ky ishte momenti i Rënies.
Ligji i Perëndisë u thye.
Dhe bashkë me thyerjen erdhi pasoja që Perëndia kishte paralajmëruar:
vdekja.
Fjala e shpjegon shumë qartë:
“Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu mëkati hyri në botë dhe me anë të mëkatit vdekja, po kështu vdekja u shtri te të gjithë njerëzit…”
Mëkati hyri në botë.
Dhe me mëkatin hyri vdekja.
Por Rënia solli edhe diçka tjetër.
Njeriu humbi atë që kishte.
KURORA DHE SUNDIMI
Këtu duhet të ndalemi për një moment.
Në fillim, Perëndia i kishte thënë njeriut:
“Sundoni…”
Dhe Psalmi thotë:
“I ke dhënë sundim mbi veprat e duarve të tua; i ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.”
Njeriu ishte vendosur për të sunduar mbi tokë.
Por pas Rënies, diçka ndryshoi.
Shumë më vonë, kur Satani tundoi Jezusin në shkretëtirë, ai i tregoi të gjitha mbretëritë e botës dhe i tha:
“Unë do të të jap gjithë këtë pushtet dhe lavdinë e tyre, sepse mua më është dhënë dhe unë ia jap kujt të dua.”
Ky varg është shumë domethënës.
Fjala nuk thotë fjalë për fjalë: “Adami ia dha kurorën Satanit.”
Por na tregon dy pamje shumë të qarta.
Në fillim:
Perëndia i dha njeriut sundim.
Më vonë:
Satani i thotë Jezusit se autoriteti mbi mbretëritë i ishte dhënë atij.
Dhe midis këtyre dy momenteve ndodhi Rënia.
Njeriu, të cilit Perëndia i kishte dhënë sundim, nuk e ruajti atë që i ishte besuar.
Ai zgjodhi mosbindjen.
Dhe pas kësaj, bota nuk ishte më ajo që kishte qenë në fillim.
DHE ERDHËN PASOJAT
Pas Rënies, ndryshimi fillon të shihet menjëherë.
Adami dhe Eva panë se ishin lakuriq.
“Atëherë iu hapën sytë të dyve dhe e kuptuan se ishin lakuriq…”
Pastaj erdhi frika.
Kur dëgjuan zërin e Perëndisë, ata u fshehën.
Dhe Adami tha:
“Kisha frikë… dhe u fsheha.”
Pastaj erdhën dhimbja dhe mundimi.
“Me dhimbje do të lindësh fëmijë…”
Dhe për njeriun:
“Toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd; me mundim do të hash prej saj gjithë ditët e jetës sate… Ajo do të prodhojë për ty gjemba dhe ferra… Me djersën e ballit do të hash bukën…”
Dhe në fund:
“…derisa të kthehesh në tokë, sepse ti je pluhur dhe në pluhur do të kthehesh.”
Frika.
Dhimbja.
Mundimi.
Gjembat.
Djersa.
Prishja.
Dhe vdekja.
Kjo është ajo që erdhi pas Rënies.
Fjala thotë se edhe krijimi vetë iu nënshtrua kësaj gjendjeje:
“Sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë…”
Dhe:
“Sepse e dimë se gjithë krijesa rënkon dhe është në mundim bashkë deri tani.”
Pra, errësira nuk ishte ajo për të cilën Perëndia e krijoi njeriun.
Në fillim ishte bekimi.
Në fillim ishte sundimi.
Në fillim ishte marrëdhënia me Perëndinë.
Por njeriu u largua nga bindja ndaj Perëndisë.
Dhe Rënia solli pasojat.
Sëmundja, dhimbja dhe vuajtja janë pjesë e këtij realiteti të rënë që shohim sot.
Këtu fillon errësira.
Jo sepse Perëndia e krijoi njeriun për errësirën.
Por sepse ajo që Perëndia kishte krijuar dhe vendosur në rregull u prek nga Rënia.
Dhe tani lind pyetja më e rëndësishme:
Çfarë humbi njeriu?
Sepse nëse Perëndia e kishte krijuar njeriun në shëmbëlltyrën e Tij…
Nëse e kishte bekuar…
Nëse i kishte dhënë tokën…
Nëse i kishte dhënë sundim…
Nëse e kishte kurorëzuar me lavdi dhe nder…
çfarë ndodhi me atë kurorë?
Çfarë humbi njeriu në Rënie?
Dhe çfarë ishte ajo që Perëndia kishte synuar t'i jepte që në fillim?
Këtu vazhdon zbulimi.
VAZHDO ZBULIMIN →
ÇFARË HUMBI NJERIU?
Rrugëtimi vazhdon.
Çdo kapitull hap një pyetje të re. Vazhdo të lexosh, ose ndalu te dëshmitë e atyre që e ecën këtë rrugë.
Lexo dëshmitëKapituj të tjerë
01
Nga kemi ardhur?
Për të kuptuar ku po shkojmë, duhet të kuptojmë fillimisht nga kemi ardhur.
03
Nga mallkimi në bekim
Premtimi që u dha në momentin e rënies.
04
Rruga që po çonte tek Mbreti
Nga Abrahami te profetët: fijet e një premtimi që nuk ndaloi.
05
Mbreti që ishte premtuar
Emanuel — Perëndia me ne.
06
Mbretëria e Perëndisë
Çfarë do të thotë Mbret dhe çfarë do të thotë Mbretëri.
07
Si funksionon Mbretëria?
Çelësat e Mbretërisë dhe Plani i Madh i Perëndisë.
08
Si bëhemi qytetarë të Mbretërisë?
Rruga nuk është një sistem rregullash. Është një Person.
09
Fuqia e Autoritetit — Arma Sekrete
Çfarë na është dhënë tani që jemi brenda Mbretërisë.