Mbretëria e Perëndisë

Gjatë gjithë kësaj rruge kemi dëgjuar vazhdimisht dy fjalë: Mbreti dhe Mbretëria.

Profetët flisnin për ardhjen e Mbretit dhe për Mbretërinë e Tij. Gjon Pagëzori erdhi për të përgatitur rrugën dhe shpalli:

«Pendohuni, se mbretëria e qiejve është afër.» Mateu 3:2

Dhe kur erdhi Jezusi, një nga gjërat e para që shpalli ishte:

«Erdhi koha, mbretëria e Perëndisë është afër; pendohuni e besoni në ungjill.» Marku 1:15

Madje Jezusi tha:

«Më duhet ta shpall ungjillin e mbretërisë së Perëndisë edhe në qytetet e tjera, se për këtë gjë jam dërguar.» Luka 4:43

Pra, nëse duam të kuptojmë atë që Jezusi erdhi të shpallte, duhet të kuptojmë së pari çfarë do të thotë Mbreti dhe çfarë do të thotë Mbretëri.

Dhe këtu kthehemi për pak te njeriu i parë.

Kur Perëndia krijoi njeriun, Ai tha:

«Ta bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në ngjasim me ne; dhe të ushtrojë sundim...» Zanafilla 1:26

Pastaj Perëndia e bekoi dhe i tha:

«Mbusheni tokën, nënshtrojeni dhe sundoni...» Zanafilla 1:28

Kjo na tregon diçka shumë të rëndësishme.

Perëndia është Mbreti.

Dhe kur krijoi Tokën, Ai e vendosi njeriun mbi të me një detyrë dhe përgjegjësi të qartë: të administronte atë që i ishte besuar dhe të ushtronte autoritet mbi të, sipas vullnetit të Perëndisë.

Adami nuk ishte pronari i Tokës. Ai ishte administratori i saj nën autoritetin e Perëndisë. Njeriu u vendos në Tokë për të përfaqësuar vullnetin e Krijuesit dhe për të administruar atë që Ai kishte krijuar.

Dhe kjo na ndihmon të kuptojmë çfarë është një Mbretëri.

Një mbretëri nuk është thjesht një copë tokë.

Ajo ka një Mbret, ka një territor, ka njerëz që i përkasin asaj dhe ka një mënyrë funksionimi: ligje, drejtësi, parime dhe një mënyrë jetese të përcaktuar nga Mbreti.

Me fjalë shumë të thjeshta:

Mbretëria është një realitet që drejtohet nga një Mbret, sipas vullnetit dhe autoritetit të Tij.

Dhe tani bëhet më e qartë çfarë do të thotë:

Mbretëria e Perëndisë.

Nuk po flasim thjesht për një vend të quajtur «qiell».

Po flasim për Perëndinë si Mbret dhe për mënyrën se si Ai dëshiron të drejtojë jetën e njeriut.

Bibla e shpall Jezusin:

«Mbreti i mbretërve dhe Zoti i zotërve.» Zbulesa 19:16

Prandaj, kur Jezusi flet për Mbretërinë, nuk po prezanton thjesht një destinacion ku njerëzit do të shkojnë një ditë.

Ai po shpall Mbretin dhe Mbretërinë e Tij.

Dhe këtu duhet të kuptojmë edhe diçka tjetër.

Jezusi nuk erdhi të sillte një Fe.

Ai nuk e prezantoi mesazhin e Tij si krijimin e një feje të re. Mesazhi i Tij ishte:

«Mbretëria e Perëndisë është afër.»

Dhe kundërshtimi më i fortë ndaj Jezusit erdhi pikërisht nga shumë prej udhëheqësve fetarë të kohës së Tij. Ata e kundërshtuan, e akuzuan dhe kërkuan vdekjen e Tij. Ishin autoritetet fetare që, së bashku me autoritetet politike, çuan në kryqëzimin e Tij.

Pra, ajo që Jezusi erdhi të sillte nuk ishte një sistem tjetër fetar.

Ai erdhi të shpallte Mbretërinë e Perëndisë.

Por tani vjen pyetja që na prek drejtpërdrejt:

Nëse njeriu u krijua që në fillim për të jetuar në marrëdhënie me Krijuesin dhe për të administruar Tokën sipas vullnetit të Tij, atëherë çfarë ndodh me njeriun kur kthehet te Perëndia?

Bibla e quan këtë pajtim.

Pali shkruan:

«Dhe të gjitha këto janë nga Perëndia, që na pajtoi me veten nëpërmjet Jezu Krishtit dhe na dha shërbesën e pajtimit.» 2 Korintasve 5:18

Dhe më tej:

«Pajtohuni me Perëndinë.» 2 Korintasve 5:20

Pra, kthimi te Ati, te Krijuesi ynë, është një pajtim me Perëndinë.

Por ku ndodh ky kthim?

Këtu në Tokë.

Dhe kjo është një pjesë që shpesh humbet kur gjithçka përmblidhet vetëm në idenë: «Beso që të shkosh në qiell.»

Sigurisht, Bibla flet për jetën e përjetshme dhe për shpresën e të qenit me Krishtin. Por kur shohim mesazhin e Jezusit, shohim diçka më shumë se thjesht largimin e njeriut nga Toka.

Shikojmë përsëri lutjen që Ai u mësoi dishepujve:

«Ardhtë mbretëria jote; u bëftë vullneti yt në tokë si në qiell.» Mateu 6:10

Jo vetëm:

në qiell.

Por:

«në tokë si në qiell.»

Dhe Jezusi vetë na jep një tjetër pamje shumë të fortë të kësaj.

Në lutjen e Tij drejtuar Atit, pak para se të shkonte në kryq, Ai tha për dishepujt:

«Unë nuk kërkoj që ti t’i heqësh nga bota, por t’i ruash nga i ligu.» Gjoni 17:15

Dhe pak më tej:

«Sikurse ti më dërgove mua në botë, edhe unë i dërgova ata në botë.» Gjoni 17:18

Kjo është shumë e qartë.

Jezusi nuk tha:

«Sapo të më besojnë, hiqi nga Toka.»

Përkundrazi:

«Mos i hiq nga bota.»

Ata kishin ende një qëllim këtu.

Sepse Mbretëria e Perëndisë nuk është thjesht një arratisje nga kjo jetë. Është kthimi i njeriut te Krijuesi dhe hyrja në një marrëdhënie të re me Të, ndërsa jeton këtu në Tokë sipas vullnetit të Mbretit.

Prandaj, kur bëhemi pjesë e Mbretërisë, nuk bëhemi qytetarë vetëm për një jetë të ardhshme.

Bëhemi qytetarë të Mbretërisë së Perëndisë këtu në Tokë.

Dhe kjo na kthen përsëri te plani fillestar.

Njeriu u krijua për të jetuar me Perëndinë, për të marrë prej Tij drejtimin, për të administruar atë që i ishte besuar dhe për të jetuar në të mirën që Perëndia kishte përgatitur.

Prandaj Jezusi na mësoi të kërkojmë:

«Ardhtë Mbretëria Jote; u bëftë vullneti Yt në Tokë si në Qiell.»

Dhe nëse vullneti i Mbretit duhet të bëhet në Tokë, atëherë duhet të dimë cili është vullneti i Tij.

Këtë e kemi në Fjalën e Tij.

Bibla na zbulon karakterin e Perëndisë, drejtësinë e Tij, vullnetin e Tij dhe mënyrën se si Ai dëshiron që njeriu të jetojë.

Prandaj mund ta shohim Fjalën e Perëndisë si Kushtetutën e Mbretërisë: aty mësojmë për Mbretin, për vullnetin e Tij, për parimet e Mbretërisë dhe për mënyrën se si duhet të jetojë qytetari i saj.

Dhe kjo na çon në një pyetje shumë të thjeshtë:

Nëse jemi kthyer te Ati dhe jemi bërë qytetarë të Mbretërisë së Tij këtu në Tokë, si duhet të duket jeta e një qytetari të Mbretërisë?

Këtu fillon zbulimi tjetër.