Nga kemi ardhur?

Ka një pyetje që ndoshta nuk ia kemi bërë shpesh vetes.

Jo: Çfarë pune bëj? Sa kam fituar? Çfarë kam arritur? Çfarë më ka ndodhur?

Por diçka shumë më themelore:

Kush jam unë, në të vërtetë?

Sepse nëse e shohim veten vetëm nga ajo që kemi përjetuar, mund të mendojmë se jemi pikërisht ajo që na ka ndodhur. Puna që bëjmë, paratë që kemi ose nuk kemi, familja, sukseset, dështimet, frikërat, plagët dhe problemet fillojnë të bëhen mënyra me të cilën përcaktojmë veten.

Por historia e njeriut nuk fillon aty.

Në librin e Zanafillës, historia e njeriut fillon me një ide krejt tjetër.

Dhe pastaj:

Kjo është një pikënisje që ia vlen ta ndalojmë pak.

Njeriu nuk u krijua si një qenie pa drejtim, që duhej të gjente vetë kuptimin e ekzistencës së tij. Ai u krijua me një origjinë, me një qëllim dhe me një vend.

Madje, Psalmi 139 e përshkruan kështu:

Ndoshta kjo është një nga gjërat e para që kemi harruar.

Para se të fillonte lufta për të mbijetuar, ekzistonte një qëllim.

Zanafilla vazhdon dhe na tregon se njeriut iu dha përgjegjësi mbi tokën.

Ai nuk u krijua thjesht për të ekzistuar.

U krijua për të jetuar, për të krijuar, për të kujdesur, për të drejtuar dhe për të ushtruar përgjegjësi mbi atë që i ishte besuar.

Dhe gjëja interesante është se kjo ndodhi para rënies.

Pra, puna, përgjegjësia dhe qëllimi nuk ishin problemi.

Problemi nuk ishte që njeriu kishte diçka për të bërë.

Pyetja është: si ishte jeta e tij ndërsa ishte ende në marrëdhënien për të cilën ishte krijuar?

Pastaj vijmë te Edeni.

Kur dëgjojmë fjalën “Eden”, shpesh mendojmë vetëm për një kopsht të bukur.

Por nëse ndalemi pak te historia, shohim diçka më të thellë.

Njeriu ishte në një vend ku kishte gjithçka që i nevojitej. Kishte ushqim. Kishte punë dhe përgjegjësi. Kishte një botë për të administruar. Por mbi të gjitha, kishte marrëdhënie me Krijuesin e tij.

Nuk shohim njeriun duke u zgjuar çdo mëngjes me frikën se si do të mbijetonte.

Nuk shohim ankthin e mungesës.

Nuk shohim një njeri që përpiqet të fitojë vlerën e tij.

Ai ishte vendosur në një realitet ku marrëdhënia me Atin ishte në qendër.

Dhe kjo është interesante për një njeri të sotëm.

Sepse ne jemi mësuar me një mënyrë tjetër jetese.

Të punojmë më shumë. Të fitojmë më shumë. Të sigurojmë më shumë. Të ndërtojmë më shumë. Të kemi më shumë.

Dhe shpesh, pa e kuptuar, e gjithë jeta fillon të sillet rreth pyetjes:

Por historia e fillimit na tregon se kjo nuk ishte mënyra me të cilën filloi jeta e njeriut.

Në fillim, njeriu nuk kishte nevojë të largohej nga Shtëpia për të gjetur atë që i duhej.

Ishte aty.

Kishte një Atë.

Kishte një vend.

Kishte një qëllim.

Kishte furnizim.

Kishte përgjegjësi.

Dhe kishte një marrëdhënie.

Ndoshta kjo është arsyeja pse, kur shohim jetën tonë sot dhe pyesim pse ka kaq shumë frikë, lodhje, mungesë, konflikt dhe pasiguri, duhet të kthehemi pak më pas.

Jo për të jetuar në të kaluarën.

Por për të kuptuar çfarë ishte menduar në fillim.

Sepse nëse nuk e dimë se si ishte jeta përpara se të humbiste rruga, nuk mund ta kuptojmë plotësisht se çfarë po kërkojmë sot.

Dhe ndoshta këtu fillon një tjetër pjesë e enigmës.

Nëse njeriu u krijua kaq bukur, nëse kishte një Shtëpi, një Atë dhe një qëllim...

çfarë ndodhi?