Rruga që po çonte tek Mbreti

Nëse do ta shikonim historinë vetëm me sytë tanë, mund të dukej sikur historia e Abrahamit ishte thjesht historia e një njeriu që Perëndia e thirri dhe e bekoi.

Por kur vazhdojmë të lexojmë Fjalën, fillojmë të shohim diçka tjetër.

Premtimi që Perëndia i dha Abrahamit nuk përfundoi me Abrahamin.

Perëndia i tha:

“Do të të bëj një komb të madh, do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd; dhe ti do të jesh një bekim. Do të bekoj ata që të bekojnë dhe do të mallkoj atë që të mallkon; dhe të gjitha familjet e tokës do të bekohen nëpërmjet teje.” — Zanafilla 12:2–3

Këtu fillon të shfaqet një pyetje e madhe.

Nëse përmes Abrahamit do të bekoheshin të gjitha familjet e tokës, si do të ndodhte kjo?

Dhe kush do të ishte ajo Farë përmes së cilës do të përmbushej premtimi?

Historia vazhdon.

Nga Abrahami erdhi Isaku.

Nga Isaku erdhi Jakobi.

Dhe Jakobi pati dymbëdhjetë bij, prej të cilëve dolën dymbëdhjetë fiset e Izraelit.

Por populli që do të mbante këtë histori nuk jetoi gjithmonë në liri.

Pas shumë vitesh, pasardhësit e Jakobit përfunduan në Egjipt dhe u bënë një popull i madh. Por u bënë edhe skllevër.

Dhe pikërisht aty, në një nga momentet më të vështira të historisë së tyre, Perëndia ndërhyri.

Ai thirri Moisiun.

Dhe i tha:

“Unë jam Perëndia i atit tënd, Perëndia i Abrahamit, Perëndia i Isakut dhe Perëndia i Jakobit.” — Eksodi 3:6

Nuk është rastësi që, kur Perëndia flet me Moisiun, Ai e lidh veten pikërisht me Abrahamin, Isakun dhe Jakobin.

Premtimi vazhdonte.

Perëndia e nxori Izraelin nga Egjipti dhe e çoi drejt tokës që ua kishte premtuar etërve të tyre.

Por tani ndodhi diçka tjetër.

Perëndia nuk po nxirrte thjesht një turmë njerëzish nga Egjipti.

Ai po formonte një popull.

Në malin Sinai, Perëndia i tha Izraelit:

“Tani, pra, në qoftë se do ta dëgjoni me kujdes zërin tim dhe do të respektoni besëlidhjen time, ju do të jeni thesari im i veçantë midis të gjithë popujve.” — Eksodi 19:5

Dhe pastaj u dhanë urdhërimet.

Dhjetë Urdhërimet nuk ishin thjesht disa rregulla të shkëputura.

Perëndia po i mësonte këtij populli si të jetonte si popull i Tij.

Të mos kishte perëndi të tjera.

Të mos bënte idhuj.

Të mos përdorte kot emrin e Perëndisë.

Të mbante Shabatin.

Të nderonte babanë dhe nënën.

Të mos vriste.

Të mos shkelte besnikërinë martesore.

Të mos vidhte.

Të mos dëshmonte rremë.

Të mos lakmonte.

Ishte një mënyrë jetese që i veçonte nga kombet përreth.

Dhe kjo është e rëndësishme për historinë që po ndjekim.

Sepse Perëndia i kishte thënë Abrahamit se përmes farës së tij do të bekoheshin kombet. Tani kemi një popull që del nga Abrahami, formohet si komb dhe merr një besëlidhje, një ligj dhe një mënyrë jetese nga Perëndia.

Fjala na tregon edhe arsyen pse ky popull ishte veçuar:

“Sepse ti je një popull i shenjtë për Zotin, Perëndinë tënd; Zoti, Perëndia yt, të ka zgjedhur që të jesh populli i tij i veçantë midis të gjithë popujve që janë mbi faqen e dheut.” — Ligji i Përtërirë 7:6

Historia nuk kishte mbaruar me Moisiun.

Shumë vite më vonë, Izraeli do të kishte një mbret.

Dhe këtu premtimi fillon të marrë një formë edhe më të qartë.

Perëndia zgjodhi Davidin.

Dhe Perëndia i premtoi Davidit:

“Shtëpia jote dhe mbretëria jote do të jenë të qëndrueshme përgjithmonë para teje; froni yt do të jetë i qëndrueshëm përjetë.” — 2 Samuelit 7:16

Tani kemi diçka tjetër.

Nuk kemi vetëm një Farë të premtuar Abrahamit.

Kemi edhe një mbretëri dhe një fron që Perëndia premton se do të qëndrojnë.

Por kush do të ishte ai Mbret?

Davidi ishte mbret.

Bijtë e tij do të ishin mbretër.

Por fjala “përjetë” fillon të hapë një pyetje që historia njerëzore e Izraelit nuk mund ta mbyllë.

Sepse mbretërit vdesin.

Dinastitë dobësohen.

Mbretëritë bien.

Atëherë për kë po fliste Perëndia?

Dhe pikërisht këtu historia bëhet edhe më interesante.

Përgjatë brezave, Perëndia dërgoi profetë.

Dhe profetët filluan të flisnin për dikë që ende nuk kishte ardhur.

Isaia shkroi:

“Sepse na ka lindur një fëmijë, na është dhënë një bir; mbi supet e tij do të jetë pushteti dhe do të quhet i Mrekullueshëm, Këshilltar, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i paqes.” — Isaia 9:6

Dhe pastaj:

“Rritja e pushtetit të tij dhe paqes nuk do të kenë fund mbi fronin e Davidit dhe mbi mbretërinë e tij, për ta vendosur dhe për ta forcuar me gjykim dhe me drejtësi, që tani e përjetë.” — Isaia 9:7

Tani fillojmë të shohim fijet që lidhin gjithçka.

Abrahami.

Fara.

Izraeli.

Davidi.

Froni.

Mbretëria.

Dhe profeti Isaia po fliste për një fëmijë që do të mbante pushtetin dhe për një mbretëri që nuk do të kishte fund.

Por Isaia nuk ishte i vetmi.

Ai foli edhe për një degë që do të dilte nga rrënja e Isait, babait të Davidit:

“Pastaj një degë do të dalë nga trungu i Isait dhe një filiz do të mbijë nga rrënjët e tij.” — Isaia 11:1

Dhe ky Mbret do të gjykonte me drejtësi.

Por kishte edhe një profet tjetër që do të shihte diçka edhe më të madhe.

Shumë shekuj pas Abrahamit, Danieli pa një vegim.

Dhe në vegim pa dikë që nuk ishte thjesht një mbret tokësor.

Ai shkroi:

“Ja, me retë e qiellit po vinte një si një Bir njeriu; ai iu afrua të Lashtit në ditë dhe e çuan pranë tij.” — Danieli 7:13

Dhe pastaj:

“Atij iu dha sundimi, lavdia dhe mbretëria, që t'i shërbenin atij të gjithë popujt, kombet dhe gjuhët. Sundimi i tij është një sundim i përjetshëm që nuk do të kalojë dhe mbretëria e tij nuk do të shkatërrohet.” — Danieli 7:14

Këtu diçka bëhet jashtëzakonisht interesante.

Te Abrahami, Perëndia kishte thënë se të gjitha familjet e tokës do të bekoheshin përmes farës.

Te Davidi, Perëndia kishte folur për një fron dhe një mbretëri të qëndrueshme përjetë.

Isaia kishte folur për një fëmijë, një Bir, një Mbret dhe një mbretëri pa fund.

Dhe Danieli pa një Bir njeriu, të cilit iu dha sundimi mbi popujt, kombet dhe gjuhët dhe një mbretëri që nuk do të shkatërrohej.

Fijet po bashkoheshin.

Dhe kishte edhe më shumë.

Profeti Mikea do të thoshte:

“Por ti, Betlehem Efratah, megjithëse je i vogël midis mijërave të Judës, nga ti do të dalë për mua ai që do të jetë sundues në Izrael; origjina e tij është që nga kohët e lashta, nga ditët e përjetësisë.” — Mikea 5:2

Tani kemi edhe vendin.

Jo vetëm Farën.

Jo vetëm kombin.

Jo vetëm Davidin.

Jo vetëm fronin.

Jo vetëm Mbretin.

Edhe Betlehemin.

Dhe, ndërsa lexon gjithë këtë histori nga fillimi, fillon të shohësh se diçka po përgatitej.

Nuk ishte një histori që po shkruhej në momentin kur ndodhi.

Fjala e Perëndisë kishte folur për të shumë më herët.

Nga një njeri.

Te një familje.

Nga një familje te një popull.

Nga një popull te një linjë mbretërore.

Nga linja e Davidit te premtimi për një Mbret.

Dhe nga profetët te një figurë që do të kishte sundim mbi popujt dhe një mbretëri që nuk do të shkatërrohej.

Ndërkohë, Galatasve na jep një çelës të jashtëzakonshëm për premtimin e Abrahamit:

“Premtimet iu bënë Abrahamit dhe farës së tij... dhe farës sate, që është Krishti.” — Galatasve 3:16

Papritur, ajo që dukej si shumë histori të ndryshme fillon të duket si një histori e vetme.

Një premtim.

Një farë.

Një popull.

Një besëlidhje.

Një mbretëri.

Një fron.

Një Mbret.

Dhe pastaj profetët fillojnë të tregojnë se Ai do të vijë.

Por ende nuk kemi ardhur te lindja.

Ende nuk kemi parë fëmijën.

Ende nuk kemi parë Mbretin.

Jemi vetëm një hap përpara.

Sepse tani pyetja nuk është më:

“A do të vijë?”

Fjala kishte filluar të na tregonte nga do të vinte, në cilën linjë, në çfarë mbretërie, çfarë do të ishte dhe çfarë sundimi do të kishte.

Tani mbetet pyetja më e madhe:

Kush është ky Mbret?

Dhe pastaj ndodhi diçka që ndryshoi historinë.