Si bëhemi qytetarë të Mbretërisë?

Deri këtu kemi zbuluar diçka shumë të madhe.

Perëndia krijoi njeriun për të jetuar në marrëdhënie me Të.

Njeriu u largua nga Krijuesi.

Por Perëndia nuk e braktisi krijimin e Tij.

Ai filloi një rrugë rikthimi.

Një premtim.

Një popull.

Mbretër.

Profetë.

Dhe premtimi vazhdoi të tregonte drejt një Mbreti që do të vinte.

Pastaj, pas gjithë asaj pritjeje, Mbreti erdhi.

Emri i Tij ishte Jezus.

Dhe mesazhi i Tij ishte:

“Pendohuni, sepse Mbretëria e Qiejve është afër.” Mateu 4:17

Por tani lind pyetja që ka më shumë rëndësi për ne:

Nëse Mbretëria e Perëndisë është këtu, si mund të bëhem unë pjesë e saj?

Si bëhem qytetar?

A duhet të bëj shumë gjëra?

A duhet të jem një njeri perfekt?

A duhet të kaloj vite duke mësuar rregulla?

A duhet të fitoj të drejtën për të hyrë?

Jezusi na jep një përgjigje që, në fillim, mund të duket shumë e thjeshtë.

Por pikërisht këtu qëndron bukuria e saj.

Që në fillim të shërbesës së Tij, Jezusi shpalli:

“Pendohuni, sepse Mbretëria e Qiejve është afër.” Mateu 4:17

Ai nuk e tha vetëm një herë.

Mateu shkruan:

“Dhe Jezusi kalonte nëpër të gjitha qytetet dhe fshatrat, duke i mësuar... duke predikuar ungjillin e Mbretërisë dhe duke shëruar çdo sëmundje dhe çdo lëngatë në popull.” Mateu 9:35

Dhe Jezusi vetë tha:

“Më duhet ta shpall lajmin e mirë të Mbretërisë së Perëndisë edhe në qytete të tjera, sepse për këtë jam dërguar.” Luka 4:43

Pra, Jezusi erdhi për një qëllim.

Të shpallte Mbretërinë e Perëndisë.

Por Ai nuk erdhi vetëm të fliste për një Mbretëri që njerëzit ta shikonin nga larg.

Ai erdhi të hapte rrugën që njeriu të mund të kthehej te Ati.

Dhe për këtë arsye, gjithçka që ndodhi me Jezusin është pjesë e kësaj rruge.

Një nga fjalitë më të qarta që Jezusi tha është kjo:

“Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje.” Gjoni 14:6

Vëre mirë.

Jezusi nuk tha:

“Unë ju tregoj një nga rrugët.”

Ai tha:

“Unë jam udha.”

Pra, nëse duam të kthehemi te Ati, rruga është përmes Jezusit.

Nuk ka një sistem rregullash që mund të na çojë te Ati.

Nuk ka një listë veprash që mund të blejë hyrjen.

Nuk është çështje se sa të mirë kemi qenë deri sot.

Rruga është një Person.

Jezusi.

Jezusi nuk erdhi vetëm për të na treguar rrugën.

Ai e hapi rrugën.

Ai vdiq në kryq.

U varros.

Dhe ditën e tretë u ringjall.

Kjo është zemra e lajmit të mirë.

Pali e përmbledh kështu:

“Sepse ju mësova para së gjithash atë që edhe mora: se Krishti vdiq për mëkatet tona sipas Shkrimeve, se u varros dhe se u ringjall të tretën ditë sipas Shkrimeve.” 1 Korintasve 15:3–4

Pra:

Jezusi vdiq.

Jezusi u ringjall.

Dhe ajo që Ai bëri nuk ishte vetëm për Të.

Ishte për ne.

Përmes Tij hapet rruga e pajtimit me Atin.

Përmes Tij marrim një jetë të re.

Përmes Tij bëhemi bij.

Dhe si bij, marrim edhe trashëgiminë.

Këtu gjërat fillojnë të bëhen edhe më të thjeshta.

Gjoni shkruan:

“Por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij.” Gjoni 1:12

Kjo është pika ku duhet të ndalemi.

“Atyre që e pranuan.”

Dhe:

“Atyre që besojnë në emrin e tij.”

Pra, nuk bëhemi bij sepse kemi qenë perfektë.

Nuk bëhemi bij sepse kemi zbatuar çdo rregull.

Nuk bëhemi bij sepse kemi bërë mjaftueshëm vepra të mira.

Bëhemi bij duke pranuar Jezusin dhe duke besuar në Të.

Dhe pikërisht këtu vjen pyetja:

Çfarë do të thotë ta pranosh Jezusin?

A duhet të bëj një ceremoni të madhe?

A duhet të paguaj diçka?

A duhet të kaloj një provim?

Jo.

Bibla na jep një përgjigje shumë të drejtpërdrejtë.

Pali shkruan:

“Sepse, po të rrëfesh me gojën tënde Zotin Jezus dhe të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh. Sepse me zemër njeriu beson për drejtësi dhe me gojë bëhet rrëfimi për shpëtim.” Romakëve 10:9–10

Lexoje edhe një herë.

Të besosh në zemër.

Ta rrëfesh me gojë.

Dhe këtu mund të lindë pyetja:

“Ka aq pak? Vetëm kaq?”

Po.

Por duhet të kuptojmë çfarë do të thotë kjo.

Nuk bëhet fjalë për të thënë disa fjalë mekanikisht.

Nuk është një formulë.

Nuk është një fjalë magjike.

Është momenti kur ti beson në zemrën tënde se Jezusi është Zoti dhe se Perëndia e ka ringjallur, dhe këtë besim e pohon me gojën tënde.

Ti thua PO.

Po, unë besoj në Jezusin.

Po, unë e pranoj Atë.

Po, besoj se Ai vdiq dhe u ringjall për mua.

Dhe ky po është fillimi i një jete të re.

Sepse ti nuk po blen diçka që Perëndia po ta shet.

Ti po pranon diçka që Perëndia po ta jep.

Jezusi tha:

“Mos ki frikë, o tufë e vogël, sepse Atit tuaj i pëlqeu t’ju japë Mbretërinë.” Luka 12:32

T'ju japë Mbretërinë.

Kjo është fjala që duhet të kuptojmë.

Një dhuratë nuk blihet.

Një trashëgimi nuk fitohet me pikë.

Një bir nuk paguan për të qenë bir.

Prandaj rruga drejt Mbretërisë nuk fillon me pyetjen:

“Çfarë duhet të bëj që Perëndia të më pranojë?”

Fillon me:

“A do ta pranoj unë atë që Perëndia më ka ofruar?”

Dhe Ai na e ka ofruar përmes Jezusit.

Tani mund ta kuptojmë edhe më mirë pse vdekja e Jezusit është kaq e rëndësishme.

Te Hebrenjve lexojmë:

“Dhe për këtë arsye ai është ndërmjetësi i një besëlidhjeje të re, që, meqenëse ka ndodhur një vdekje për shpengimin e shkeljeve...” Hebrenjve 9:15

Dhe pak më poshtë thuhet:

“Sepse aty ku ka testament, duhet të provohet vdekja e atij që e ka bërë.” Hebrenjve 9:16

Mund ta kuptojmë me një shembull të thjeshtë.

Mendo një baba që ka lënë një trashëgimi për fëmijët e tij.

Ai e ka vendosur atë në testament.

Fëmijët nuk e blejnë trashëgiminë.

Ajo u është lënë atyre.

Dhe vdekja e atij që e ka lënë testamentin lidhet me hyrjen në fuqi të tij.

Bibla përdor këtë gjuhë për të na ndihmuar të kuptojmë atë që ndodhi përmes Krishtit.

Jezusi dha jetën e Tij.

Ai u bë ndërmjetësi i Besëlidhjes së Re.

Dhe përmes Tij, ne marrim atë që Perëndia ka përgatitur për bijtë e Tij.

Por Jezusi nuk mbeti në varr.

Ai u ringjall.

Dhe kjo është po aq e rëndësishme.

Pjetri shkruan:

“...na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish, për një trashëgimi që nuk prishet, nuk ndotet dhe nuk vyshket...” 1 Pjetrit 1:3–4

Shiko çfarë lidhjeje bën Pjetri:

Ringjallja e Jezusit → rilindja jonë → trashëgimia jonë.

Kjo është arsyeja përse nuk po flasim vetëm për faljen e së kaluarës.

Po flasim për një jetë të re dhe një trashëgimi të re.

Pali e shpjegon shumë qartë:

“Dhe nëse jeni bij, jeni dhe trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit.” Romakëve 8:17

Pra, tani kemi një lidhje shumë të thjeshtë:

Pranon Jezusin.

Beson në Të.

Bëhesh bir i Perëndisë.

Dhe si bir, bëhesh trashëgimtar.

Po çfarë trashëgon?

Jezusi vetë tha:

“Atit tuaj i pëlqeu t’ju japë Mbretërinë.” Luka 12:32

Mbretërinë.

Pra, ajo që Jezusi erdhi të shpallte nuk ishte vetëm diçka për të cilën duhet të dëgjonim.

Ai erdhi të na sillte drejt saj.

Dhe këtu fillon të bëhet e qartë edhe tema që kemi ndjekur që nga fillimi:

Nga errësira në dritë.

Njeriu kishte dalë nga marrëdhënia me Krijuesin.

Por Perëndia nuk e la aty.

Jezusi erdhi.

Jezusi vdiq.

Jezusi u ringjall.

Dhe përmes Tij hapet rruga për t'u kthyer te Ati.

Pali thotë se Ati:

“na nxori nga pushteti i errësirës dhe na çoi në mbretërinë e Birit të tij të dashur.” Kolosianëve 1:13

Shikoje këtë.

Na nxori nga errësira.

Na çoi në Mbretëri.

Ky është kalimi.

Nuk është thjesht ndryshim sjelljeje.

Nuk është vetëm të fillosh të bësh disa gjëra ndryshe.

Është një ndryshim vendi dhe përkatësie.

Nga njëra mbretëri në tjetrën.

Nga errësira në dritë.

Nga largimi te rikthimi.

Nga i huaj te bir.

Nga jashtë Mbretërisë te qytetar i saj.

Tani mund ta themi shumë thjesht.

Nuk blihet.

Nuk fitohet me meritë.

Nuk merret sepse ke qenë perfekt.

Jepet.

Dhe rruga është:

Jezusi.

Ti e pranon Atë.

Ti beson në zemrën tënde.

Ti e rrëfen me gojën tënde.

Dhe përmes Tij bëhesh bir i Perëndisë.

Dhe nëse je bir:

je trashëgimtar.

Dhe trashëgimia është:

Mbretëria.

Kjo është arsyeja përse lajmi i mirë është vërtet lajm i mirë.

Sepse ajo që njeriu nuk mund ta arrijë vetëm me forcat e veta, Perëndia e ka bërë të mundur përmes Jezusit.

Nuk të kërkohet të blesh qytetarinë.

Nuk të kërkohet të jesh perfekt përpara se të afrohesh.

Të kërkohet të besosh dhe ta pranosh Jezusin.

Ndoshta deri këtu ke menduar:

“Unë kam kërkuar për vite me radhë.”

Ndoshta ke kërkuar pa e ditur se çfarë po kërkoje.

Ndoshta ke menduar se duhet të bëheshe një njeri më i mirë përpara se të mund të afrohesh te Perëndia.

Por mesazhi që po zbulojmë është shumë më i thjeshtë.

Jezusi është rruga.

Ai erdhi të shpallte Mbretërinë.

Ai vdiq për ne.

Ai u ringjall.

Dhe përmes Tij ne mund të bëhemi bij të Perëndisë.

Përmes Tij marrim trashëgiminë.

Dhe Ati thotë:

“Atit tuaj i pëlqeu t’ju japë Mbretërinë.”

Prandaj, pyetja nuk është më:

“A ka një rrugë?”

Tashmë e dimë.

Rruga është Jezusi.

Pyetja është:

A do ta pranosh?

Sepse Bibla thotë:

“Po të rrëfesh me gojën tënde Zotin Jezus dhe të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh.” Romakëve 10:9

Nuk është një formulë.

Është një PO.

Një PO ndaj Jezusit.

Një PO ndaj Mbretit.

Një PO ndaj jetës së re.

Dhe me atë PO fillon një ndryshim i madh:

Nga errësira në dritë.

Nga jashtë Mbretërisë në Mbretëri.

Nga i huaj në bir.

Nga njeri që kërkon në trashëgimtar.

Nga ai që vetëm dëgjon për Mbretërinë në qytetar të saj.

Dhe tani lind pyetja tjetër.

Nëse unë jam bërë qytetar i Mbretërisë, çfarë do të thotë të jetoj si qytetar?

Çfarë ka ndryshuar brenda meje?

Si funksionon kjo jetë e re?

Si më drejton Fryma e Shenjtë?

Dhe si fillon të duket jeta e një qytetari të Mbretërisë?

Kjo është ajo që do të zbulojmë më tej.