03 / 09

Nga mallkimi në bekim

Zbulo · 03

Nga mallkimi në bekim

Premtimi që u dha në momentin e rënies.

4 min lexim

Tani kemi parë se çfarë ndodhi me njeriun.

Ai u krijua për të jetuar, për të sunduar, për të administruar dhe për të shijuar atë që Perëndia kishte krijuar.

Por njeriu zgjodhi të mos i bindej Perëndisë.

Dhe në atë moment, gjithçka ndryshoi.

Autoriteti që Perëndia i kishte dhënë njeriut mbi tokë, iu dorëzua errësirës.

Këtë e shohim shumë qartë kur Djalli tundoi Jezusin dhe i tha:

“Unë do të ta jap gjithë këtë pushtet dhe lavdinë e tyre, sepse më është dhënë mua dhe unë mund t'ia jap kujt të dua.”

Luka 4:6

Jezusi vetë e quajti Satanin:

“princi i kësaj bote”

Gjoni 12:31

Pra, njeriu kishte rënë dhe sundimi i tij ishte kaluar te errësira.

Por këtu historia nuk mbaron.

Perëndia nuk e braktisi krijesën e Tij.

Që në momentin e Rënies, Perëndia kishte vendosur të hapte rrugën e kthimit.

Dhe këtë e shohim që në fjalët e para që i tha gjarprit:

“Armiqësi do të shtie mes teje e gruas, mes farës tënde e farës së saj që do të ta shtypë kokën, ndërsa ti do t'i plagosësh thembrën.”

Zanafilla 3:15

Kishte filluar plani.

Por si do të realizohej?

Këtu ndodh diçka shumë e rëndësishme.

Perëndia do të punonte përsëri nëpërmjet njeriut.

Dhe në këtë plan shfaqet një njeri që do të bëhej pikënisje e një beslidhjeje të madhe.

Abrahami.

ABRAHAMI

Perëndia i tha Abrahamit:

“Largohu nga vendi yt, nga fisi yt dhe nga shtëpia e atit tënd dhe shko në vendin që do të të tregoj. Do të të bëj një komb të madh, do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd; dhe ti do të jesh një bekim.”

Zanafilla 12:1–2

Por kishte diçka që e bënte këtë premtim njerëzisht të pamundur.

Abrahami nuk kishte fëmijë.

Megjithatë, Perëndia i premtoi se do të bëhej “ati i një shumice kombesh”.

Dhe Abrahami kishte një zgjedhje:

Të shikonte atë që shihte me sytë e tij...

apo të besonte atë që i kishte thënë Perëndia.

Ai zgjodhi të besonte.

Dhe Fjala thotë:

“Abrami i besoi Zotit dhe ai ia numëroi për drejtësi.”

Zanafilla 15:6

Ky është një nga momentet më të rëndësishme të historisë.

Abrahami besoi Fjalën e Perëndisë, edhe kur ajo që Perëndia i kishte thënë dukej e pamundur.

Dhe Perëndia e lidhi me të një beslidhje.

“Do të vendos beslidhjen time midis meje dhe teje dhe pasardhësve të tu pas teje, brez pas brezi, si një beslidhje të përjetshme.”

Zanafilla 17:7

Pastaj Perëndia ia ndryshoi emrin nga Abram në Abraham dhe i tha:

“Ja, unë bëj një beslidhje me ty: ti do të jesh ati i një shumice kombesh.”

Zanafilla 17:4

Por premtimi duhej të kalonte përmes një fëmije.

Dhe Sara ishte në një moshë kur kjo dukej e pamundur.

Fjala thotë:

“Abrahami dhe Sara ishin të moshuar, të avancuar në moshë; Sarës i kishte pushuar së ardhuri zakoni i grave.”

Zanafilla 18:11

Megjithatë, ajo që Perëndia kishte thënë ndodhi.

Sara mbeti shtatzënë dhe lindi Isakun.

“Zoti e vizitoi Sarën, siç kishte thënë, dhe Zoti bëri për Sarën atë që kishte premtuar.”

Zanafilla 21:1

Pra, gjithçka filloi me një gjë shumë të thjeshtë:

Një njeri besoi Fjalën e Perëndisë.

BEKIMI QË DUHEJ TË KALONTE MË TEJ

Por Perëndia nuk e kishte zgjedhur Abrahamin vetëm për ta bekuar atë.

Premtimi kishte një qëllim shumë më të madh.

Perëndia i kishte thënë:

“Në ty do të bekohen tërë familjet e tokës.”

Zanafilla 12:3

Pra, bekimi nuk do të ndalej te Abrahami.

Do të kalonte te pasardhësit e tij.

Dhe përmes tyre, do të arrinte te kombet.

Fjala e shpjegon:

“Në ty do të bekohen të gjitha kombet.”

Galatasve 3:8

Kjo ishte pjesë e planit.

Perëndia po ndërtonte, hap pas hapi, rrugën përmes së cilës bekimi do të kthehej te njerëzit.

Dhe në këtë rrugë, bekimi që Perëndia premtoi ishte i madh.

Fjala thotë:

“I bekuar do të jesh në qytet dhe i bekuar në fushë. I bekuar do të jetë fryti i barkut tënd, i dheut dhe i kafshëve të tua... E bekuar do të jetë shporta dhe magjja jote. I bekuar do të jesh kur të mbërrish dhe i bekuar kur të nisesh.”

Ligji i Përtërirë 28:3–6

Dhe më tej: