Fuqia e Autoritetit — Arma Sekrete

Në kapitullin e kaluar pamë se si bëhemi pjesë e Mbretërisë së Perëndisë.

Pamë se Jezusi është rruga, se nëpërmjet Tij bëhemi bij të Perëndisë dhe se, si bij, bëhemi edhe trashëgimtarë. Nuk është diçka që e fitojmë me përpjekjet tona. Është diçka që Perëndia na e jep nëpërmjet Jezusit.

Por tani lind një pyetje tjetër.

Nëse jam bërë pjesë e Mbretërisë, çfarë kam tani që jam brenda saj?

Sepse nuk mjafton vetëm të dimë se i përkasim një Mbretërie. Duhet të dimë edhe se çfarë na është dhënë si pjesëtarë të saj.

Dhe këtu fillojmë të kuptojmë diçka shumë të rëndësishme.

Kur bëhesh bir, bëhesh edhe trashëgimtar.

Pali thotë:

«Dhe nëse jemi bij, jemi edhe trashëgimtarë: trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit.»

Romakëve 8:17

Pra, nëse je bir i Perëndisë, ti ke një trashëgimi.

Dhe kjo trashëgimi nuk vjen sepse e ke fituar. Vjen sepse je bërë pjesë e familjes.

Jezusi e tha shumë thjesht:

«Mos ki frikë, o tufë e vogël, sepse Atit tuaj i pëlqeu t’ju japë Mbretërinë.»

Luka 12:32

Shikoje përsëri këtë fjalë:

«T’ju japë.»

Mbretëria është diçka që Perëndia dëshiron të na japë.

Prandaj nuk duhet të mendojmë më si njerëz që janë jashtë dhe po përpiqen të hyjnë brenda. Nëpërmjet Jezusit, ne jemi bërë pjesë e saj.

Por këtu lind pyetja tjetër:

Çfarë kemi trashëguar?

Pali, kur u shkruan besimtarëve në Efes, lutet që ata të kuptojnë diçka shumë të rëndësishme.

Ai thotë:

«...dhe të ndriçojë sytë e mendjes suaj, që të njihni cila është shpresa e thirrjes së Tij dhe cili është pasuria e lavdisë së trashëgimisë së Tij në shenjtorët, dhe cila është madhështia e jashtëzakonshme e fuqisë së Tij ndaj nesh që besojmë...»

Efesianëve 1:18–19

Pse duhet të ndriçohen sytë e mendjes?

Sepse mund të kesh diçka dhe të mos e dish se e ke.

Mund të kesh një trashëgimi dhe të jetosh sikur nuk ke asgjë.

Mund të të jetë dhënë një e drejtë dhe të mos dish ta përdorësh.

Dhe pikërisht këtu fillon një nga gjërat më të rëndësishme që duhet të kuptojmë si qytetarë të Mbretërisë:

Perëndia nuk na ka dhënë vetëm një trashëgimi. Na ka dhënë edhe autoritet.

Autoriteti nuk është e njëjta gjë me forcën.

Mendo për një polic trafiku.

Ai ngre dorën dhe një makinë që po vjen ndalon. Por polici nuk ka forcën fizike për ta ndaluar makinën. Ai nuk është më i fortë se makina.

Makina ndalon sepse pas tij qëndron një autoritet.

Ai po vepron në emër të një autoriteti më të madh se vetja.

Kjo na ndihmon të kuptojmë edhe atë që Jezusi u tha dishepujve.

«Ja, ju dhashë autoritet të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepë dhe mbi çdo fuqi të armikut; dhe asgjë nuk do t’ju dëmtojë.»

Luka 10:19

Jezusi nuk tha:

“Gjeni më shumë fuqi.”

Ai tha:

«Ju dhashë autoritet.»

Dhe ky është ndryshimi.

Nuk bëhet fjalë për atë se sa të fortë jemi ne.

Bëhet fjalë për Autoritetin që qëndron pas nesh.

Por nga vjen ky autoritet?

Për ta kuptuar këtë, duhet të shohim përsëri se çfarë ndodhi me Jezusin.

Pali thotë se Perëndia e ringjalli Jezusin prej të vdekurve dhe e uli «në të djathtën e Tij në vendet qiellore».

Pastaj vazhdon:

«...mbi çdo principatë, autoritet, fuqi, sundim dhe çdo emër që përmendet, jo vetëm në këtë epokë, por edhe në atë që do të vijë; dhe i nënshtroi të gjitha nën këmbët e Tij dhe e dha si Krye mbi të gjitha për Kishën, e cila është trupi i Tij...»

Efesianëve 1:20–23

Jezusi është Krye.

Kisha (Ne) jemi Trupi i Tij.

Dhe këtu duhet të kuptojmë diçka shumë të rëndësishme.

Jezusi është në qiell, por Trupi i Tij (Ne) është këtu në tokë.

Prandaj ajo që duhet të mësojmë është se si funksionon autoriteti që Ai na ka dhënë.

Sepse nuk është autoriteti ynë personal.

Është autoriteti që vjen prej Tij.

Jezusi ua shpjegoi këtë edhe dishepujve.

Te Marku 16:17–18 thuhet:

«Dhe këto shenja do t’i shoqërojnë ata që besojnë: në emrin tim do të dëbojnë demonë... do të vënë duart mbi të sëmurët dhe ata do të shërohen.»

Shikoje përsëri:

«Në emrin tim.»

Pra, nuk po veprojmë në emrin tonë.

Po veprojmë në emrin e Jezusit.

Kjo është arsyeja pse Emri i Jezusit ka kaq shumë rëndësi.

Kur vepron në emër të dikujt, nuk po mbështetesh te vetja. Po mbështetesh te autoriteti i atij që të ka dërguar.

Dhe Jezusi u tha dishepujve të dilnin në emrin e Tij.

Nëse tani kuptojmë se kemi hyrë në një Mbretëri, se kemi një trashëgimi dhe se na është dhënë autoritet, duhet të kuptojmë edhe një gjë tjetër.

Kemi një armik.

Bibla thotë:

«Jini të përmbajtur dhe rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, Djalli, sillet rrotull si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin të përpijë.»

Prandaj nuk duhet të jetojmë me frikë, por as nuk duhet të jemi të paditur.

Duhet të dimë se kush jemi dhe çfarë na është dhënë.

Jakobi thotë:

«Nënshtrojuni Perëndisë; kundërshtojini Djallit dhe ai do të largohet prej jush.»

Jakobi 4:7

Vëre rendin:

Nënshtrohu Perëndisë.

Kundërshto armikun.

Dhe ai do të largohet.

Pra, nuk bëhet fjalë për të pasur frikë nga armiku.

Bëhet fjalë për të ditur se nën autoritetin e kujt qëndron.

Tani fillon të kuptosh më mirë atë që tha Jezusi:

«Mos ki frikë, o tufë e vogël, sepse Atit tuaj i pëlqeu t’ju japë Mbretërinë.»

Nëse Ati të ka dhënë Mbretërinë, nëse je bërë bir dhe trashëgimtar, atëherë duhet të mësosh të jetosh me një kuptim tjetër për veten.

Nuk je më ai që ishe më parë.

Nuk je më jashtë.

Ke një Mbret.

Ke një familje.

Ke një trashëgimi.

Dhe ke një autoritet që të është dhënë në emrin e Jezusit.

Prandaj Pali lutet që sytë tanë të ndriçohen.

Sepse problemi ndonjëherë nuk është se Perëndia nuk na ka dhënë.

Problemi është se ne nuk e dimë se çfarë na ka dhënë.

Në fillim pyetëm:

Çfarë kam tani që jam bërë pjesë e Mbretërisë?

Tani kemi filluar ta shohim përgjigjen.

Ke marrë një identitet të ri.

Je bërë bir i Perëndisë.

Si bir, je bërë trashëgimtar.

Ke hyrë në Mbretërinë e Perëndisë.

Dhe si pjesë e kësaj Mbretërie, duhet të kuptosh edhe autoritetin që të është dhënë.

Por këtu nuk mbaron zbulimi.

Sepse është një gjë të dish se ke autoritet.

Dhe është tjetër gjë të dish si ta përdorësh atë autoritet.

Dhe kjo është ajo që do të shohim më tej.