Para se të ndryshonte diçka
Nuk e kam harruar kurrë një ditë pranvere të vitit 1995.
Isha 16 vjeç dhe kisha dalë vetëm me biçikletë.
Ishte rreth mesditës.
Koha ishte e vrenjtur, por e ngrohtë.
Kisha ndaluar në një fushë të gjelbër, diku pas Inxhinierisë së Ndërtimit, dhe po shikoja qiellin.
Mbi mua kishte disa re të vogla.
Nuk e di pse, por atë ditë ndjeva se duhej të lutesha.
Kisha provuar edhe më parë të lutesha për gjëra të vogla, por pa qenë plotësisht i bindur se lutja ime dëgjohej.
Kësaj here mbylla sytë dhe thashë me zë:
“Zot, të lutem, pastroje qiellin për mua.”
Pasi hapa sytë, brenda pak minutash fillova të shihja diçka që nuk e prisja.
Retë mbi mua po zbeheshin dhe po zhdukeshin.
Vazhdova të lutesha.
Pas 10–15 minutash, qielli mbi mua ishte pastruar.
U gëzova aq shumë, sa, para se të nisesha për në shtëpi, u luta përsëri.
Këtë herë i kërkova Zotit të më pastronte edhe rrugën që do të përshkoja me biçikletë.
Do të ndiqja rrugën përgjatë Unazës së Vogël, nga Inxhinieria e Ndërtimit drejt shkollës “Vasil Shanto”, pastaj do të kthehesha drejt Piramidës dhe do të vazhdoja deri te Shkolla e Baletit, ku ishte shtëpia ime.
Dhe atëherë ndodhi diçka që edhe sot, pas më shumë se 30 vjetësh, më bën të them:
Uau.
Retë përpara meje filluan të ndaheshin në të dyja anët, duke lënë në mes një hapësirë të pastër.
Ishte sikur qielli po pasqyronte rrugën që po përshkoja poshtë tij.
Kur rruga bëri një kthesë 90 gradë drejt Piramidës, edhe hapësira në qiell vazhdoi të kthehej.
Unë ecja me biçikletë.
Qielli hapej përpara meje.
Kur mbërrita në shtëpi dhe dola në ballkon, mund ta shihja ende gjurmën e asaj rruge të pastër në qiell, nga vendi ku isha nisur deri te shtëpia.
Atëherë isha vetëm 16 vjeç.
Nuk dija ta shpjegoja.
Por e dija se kisha përjetuar diçka që nuk do ta harroja.
Ajo përvojë mbeti në kujtesën time për shumë vite.
Por, pa e kuptuar, harrova diçka tjetër.
Harrova të kërkoja.
Kthesa
U rrita.
Fillova punën.
Ndërtova karrierën.
Hapa projekte.
Ndoqa mundësi.
Fitova para.
Humba para.
Mora përgjegjësi.
Krijova një familje.
Gjithmonë kishte diçka tjetër për të bërë.
Edhe kur isha i lodhur, vazhdoja.
Mendoja se duhej vetëm të punoja edhe pak më shumë.
Të fitoja edhe pak më shumë.
Të zgjidhja edhe një problem tjetër.
Të arrija edhe një pikë tjetër.
Pastaj do të vinte dita kur do të ndaloja.
Vetëm se ajo ditë nuk erdhi.
Jeta u kthye në një lloj autostrade pa ndalim.
Ecje.
Punë.
Përgjegjësi.
Probleme.
Para.
Njerëz.
Familje.
Pritshmëri.
Dhe përsëri punë.
Sa më shumë ecja, aq më pak ndaloja për të pyetur veten:
“Ku po shkoj?”
Çfarë kuptova
Në një moment, gjithçka filloi të rëndohej.
Nuk ishte më thjesht lodhje.
Ishte një ndjesi bllokimi.
Stres.
Ankth.
Zhgënjim.
Dhe një pamundësi për të parë përtej asaj që po ndodhte atë ditë.
Ishte sikur mendja ime të ishte rrethuar me mure.
Mund të mendoja për problemin që kisha përpara.
Për faturën që duhej paguar.
Për punën që duhej bërë.
Për njerëzit me të cilët duhej të përballesha.
Por nuk arrija të shihja më larg.
Pikërisht atëherë fillova të kuptoja diçka.
Kur isha 16 vjeç, kisha ndaluar.
Kisha parë qiellin.
Kisha kërkuar një rrugë.
Tridhjetë vjet më vonë, po bëja të kundërtën.
Po vrapoja.
Por nuk po kërkoja më të dija se ku po shkoja.
Çfarë ndryshoi
Një ditë, kur nuk mund ta përballoja më, shkova te liqeni.
U ula.
Pastaj u gjunjëzova.
Nuk kisha më fjalë të bukura.
Nuk kisha ndonjë plan.
Nuk kisha ndonjë zgjidhje të zgjuar.
Thashë vetëm:
“Zot, dorëzohem. Nuk mundem më. Më ndihmo.”
Dhe diçka ndryshoi brenda meje.
Jo sepse në atë çast i zgjidha të gjitha problemet.
Por sepse, për herë të parë pas shumë kohësh, ndalova së përpjekuri për ta gjetur vetë rrugën.
Atëherë më erdhi përsëri në mendje ajo ditë e vitit 1995.
Fusha pas Inxhinierisë së Ndërtimit.
Biçikleta.
Retë.
Rruga që hapej në qiell.
Një djalë 16-vjeçar që nuk dinte shumë për jetën, por dinte të ndalonte dhe të thoshte:
“Zot, më trego rrugën.”
Dhe kuptova se ndoshta ajo përvojë nuk kishte mbetur në kujtesën time vetëm si një mrekulli e bukur.
Ndoshta kishte qenë një mësim që unë e kisha harruar.
Fjala që e shpjegon
Sot, kur e shoh jetën time nga ajo pikë, nuk mendoj se problemi im ishte se nuk po ecja.
Përkundrazi.
Po ecja shumë.
Problemi ishte se kisha filluar të besoja se, nëse do të punoja mjaftueshëm, do të përpiqesha mjaftueshëm dhe do të zgjidhja mjaftueshëm probleme, do ta gjeja vetë rrugën.
Për një kohë të gjatë, kjo më dukej normale.
Derisa kuptova diçka:
Mund të jesh duke ecur çdo ditë dhe përsëri të jesh duke u larguar nga vendi ku duhet të shkosh.
Kjo ishte zbulesa ime e parë.
Nuk kisha nevojë të vrapoja më shpejt.
Kisha nevojë të ndaloja dhe të kërkoja drejtim.
Ndoshta edhe ti e njeh atë ndjesi.
Ndoshta je duke punuar çdo ditë.
Duke mbajtur përgjegjësi.
Duke zgjidhur probleme.
Dhe duke u përpjekur të bësh më të mirën që mundesh.
Por diku brenda vetes ke filluar të pyesësh:
“A është kjo vërtet rruga ime?”
Unë nuk e kam ende përgjigjen e plotë për ty.
Por e di se ku filloi ndryshimi për mua.
Filloi kur ndalova.
Dhe filloi përsëri me të njëjtën kërkesë që kisha bërë kur isha 16 vjeç:
“Zot, më trego rrugën.”
Hapi pasues
Ndoshta nuk je i humbur sepse nuk po ecën mjaftueshëm.
Ndoshta je lodhur duke ecur pa ndaluar për të kërkuar drejtimin.
Dhe, nëse kjo të ngjan me historinë tënde, atëherë pyetja tjetër nuk është më:
“Si të vrapoj më shpejt?”
Por:
“Si e gjej rrugën që duhet të ndjek?”
Ku mund të vazhdosh
KUPTO FJALËN → Nga kemi ardhur?