Unë po vrapoja… por ku po shkoja?

Nuk e kam harruar kurrë një ditë pranvere të vitit 1995.

Isha 16 vjeç dhe kisha dalë vetëm me biçikletë. Ishte rreth mesditës. Koha ishte e vrenjtur, por e ngrohtë. Kisha ndaluar në një fushë të gjelbër, diku pas Inxhinierisë së Ndërtimit, dhe po shikoja qiellin.

Mbi mua kishte disa re të vogla.

Nuk e di pse, por atë ditë pata një ndjesi se duhej të lutesha. Kisha provuar edhe më parë të lutesha për gjëra të vogla, por pa qenë plotësisht i bindur se lutja ime dëgjohej.

Kësaj here mbylla sytë dhe thashë me zë:

Kur hapa sytë, pas pak minutash fillova të shihja diçka që nuk e prisja. Retë mbi mua po zbeheshin dhe po zhdukeshin.

Vazhdova të lutesha.

Pas 10–15 minutash, qielli mbi mua ishte pastruar.

U gëzova aq shumë sa, para se të nisesha për në shtëpi, u luta përsëri. Këtë herë i kërkova Zotit të më pastronte edhe rrugën që do të bëja me biçikletë.

Do të ndiqja rrugën përgjatë Unazës së Vogël, nga Inxhinieria e Ndërtimit drejt Shkollës Vasil Shanto, pastaj kthesën drejt Piramidës dhe më tej deri te Shkolla e Baletit, ku ishte shtëpia ime.

Dhe atëherë ndodhi diçka që edhe sot, pas më shumë se 30 vitesh, më bën të them:

Uau.

Retë përpara meje filluan të ndaheshin në dy anë, duke lënë në mes një hapësirë të pastër. Ishte sikur qielli po pasqyronte rrugën që po bëja poshtë tij.

Kur rruga u kthye 90 gradë drejt Piramidës, edhe ajo hapësirë në qiell vazhdoi të kthehej.

Unë ecja me biçikletë.

Qielli hapej përpara meje.

Kur mbërrita në shtëpi dhe dola në ballkon, mund të shihja ende gjurmën e asaj rruge të pastër në qiell, nga vendi ku isha nisur deri te shtëpia.

Atëherë isha vetëm 16 vjeç. Nuk dija ta shpjegoja. Por e dija se kisha përjetuar diçka që nuk do ta harroja.

Dhe për shumë vite nuk e harrova.

Por, pa e kuptuar, harrova diçka tjetër.

Harrova të kërkoja.

Vitet kaluan.

U rrita. Fillova punën, ndërtova karrierën, hapa projekte, ndoqa mundësi, fitova para, humba para, mora përgjegjësi, krijova familje. Gjithmonë kishte diçka tjetër për të bërë.

Edhe kur isha i lodhur, vazhdoja.

Mendoja se duhej vetëm të punoja edhe pak më shumë. Të fitoja edhe pak më shumë. Të zgjidhja edhe një problem tjetër. Të arrija edhe një pikë tjetër.

Pastaj do të vinte dita kur do të ndaloja.

Vetëm se ajo ditë nuk erdhi.

Jeta u kthye në një lloj autostrade pa ndalim. Ecje, punë, përgjegjësi, probleme, para, njerëz, familje, pritshmëri dhe përsëri punë.

Dhe sa më shumë ecja, aq më pak ndaloja të pyesja veten:

Ku po shkoj?

Në një moment, gjithçka filloi të rëndohej.

Nuk ishte më thjesht lodhje. Ishte një ndjesi bllokimi. Stres, ankth, zhgënjim dhe një lloj pamundësie për të parë përtej asaj që po ndodhte atë ditë.

Mendja ime ishte bërë sikur kishte mure përreth.

Mund të mendoja për problemin që kisha përpara, për faturën që duhej paguar, për punën që duhej bërë, për njerëzit që duhej të përballoja.

Por nuk arrija të shihja më larg.

Dhe pikërisht atëherë fillova të kuptoj diçka.

Kur isha 16 vjeç, kisha ndaluar.

Kisha parë qiellin.

Kisha kërkuar një rrugë.

Tridhjetë vjet më vonë, po bëja të kundërtën.

Po vrapoja.

Por nuk po kërkoja më të dija ku po shkoja.

Një ditë, kur nuk mund ta mbaja më, shkova te liqeni.

U ula dhe pastaj u gjunjëzova.

Nuk kisha më fjalë të bukura. Nuk kisha ndonjë plan. Nuk kisha ndonjë zgjidhje të zgjuar.

Thashë vetëm:

Dhe diçka ndryshoi brenda meje.

Jo sepse atë çast i zgjidha të gjitha problemet.

Por sepse për herë të parë pas shumë kohësh, ndalova së përpjekuri për ta gjetur vetë rrugën.

Dhe atëherë më erdhi përsëri në mendje ajo ditë e vitit 1995.

Fusha pas Inxhinierisë së Ndërtimit.

Biçikleta.

Retë.

Rruga që hapej në qiell.

Një djalë 16-vjeçar që nuk dinte shumë për jetën, por dinte të ndalonte dhe të thoshte:

Dhe kuptova se ndoshta ajo përvojë nuk kishte mbetur në kujtesën time vetëm si një mrekulli e bukur.

Ndoshta kishte qenë një mësim që unë e kisha harruar.

Sot, kur e shoh jetën time nga ajo pikë, nuk mendoj se problemi im ishte se nuk po ecja.

Përkundrazi.

Po ecja shumë.

Problemi ishte se kisha filluar të besoja se, nëse do të punoja mjaftueshëm, do të përpiqesha mjaftueshëm dhe do të zgjidhja mjaftueshëm probleme, do ta gjeja vetë rrugën.

Dhe për një kohë të gjatë kjo më dukej normale.

Derisa kuptova se mund të jesh duke ecur çdo ditë dhe prapë të jesh duke u larguar nga vendi ku duhet të shkosh.

Kjo ishte zbulesa ime e parë.

Nuk kisha nevojë të vrapoja më shpejt. Kisha nevojë të ndaloja dhe të kërkoja drejtim.

Ndoshta edhe ti e njeh atë ndjesi.

Ndoshta je duke punuar çdo ditë, duke mbajtur përgjegjësi, duke zgjidhur probleme dhe duke u përpjekur të bësh më të mirën që mundesh.

Por diku brenda vetes ke filluar të pyesësh:

Unë nuk e kam ende gjithë përgjigjen për ty.

Por di ku filloi ndryshimi për mua.

Filloi kur ndalova.

Dhe filloi përsëri me të njëjtën pyetje që kisha bërë kur isha 16 vjeç:

Ndoshta nuk je i humbur sepse nuk po ecën mjaftueshëm.Ndoshta je lodhur duke ecur pa ndaluar për të kërkuar drejtimin.

Dhe nëse kjo të ngjan me historinë tënde, atëherë pyetja tjetër nuk është më:

Por: