Po sikur errësira të të mbajë rob?

Disa ditë më vonë, fillova të mendoja përsëri për disa gjëra me të cilat kisha jetuar për vite. Si shpirtërisht, ashtu edhe fizikisht, kisha kaluar periudha të vështira dhe disa prej tyre, me kalimin e kohës, ishin bërë pothuajse pjesë normale e jetës sime.

Një prej tyre ishin dhimbjet e forta të stomakut. Sa herë që më kapnin, ndonjëherë mund të kaloja dy ditë i shtrirë në krevat. Nuk doja të shikoja njeri me sy; mblidhja gjunjët dhe përpiqesha vetëm të duroja dhimbjen derisa të kalonte. Sirtari im ishte gjithmonë i mbushur me ilaçe për stomakun dhe për dhimbjet e kokës. Edhe kur udhëtonim jashtë shtetit, merrnim me vete një qese plot me ilaçe, madje shpesh kërkonim ilaçe gjermane ose amerikane, sepse mendonim se kishin efekt më të mirë.

Por prej vitesh kisha edhe një problem tjetër: gjumin. Kishte net kur kisha frikë të flija, sepse më ndodhte të më zinte gjumi dhe, ndërkohë që isha ende në gjumë, ta kuptoja se po flija. Në atë moment fillonte ajo që për mua ishte një torturë e vërtetë. Mundohesha të zgjohesha, të lëvizja, të rrotullohesha ose të bërtisja, me shpresën se dikush pranë meje do të më dëgjonte dhe do të më zgjonte. Më dukej sikur më merrej fryma dhe sikur po mbytesha, ndërsa unë luftoja në gjumë për të dalë prej asaj gjendjeje.

Kur më në fund zgjohesha, isha i mbushur me një frikë të madhe dhe mezi merrja frymë. Shpesh vendosja të mos flija më fare dhe rrija zgjuar deri sa të zbardhte. Kishte net me radhë kur ndizja televizorin dhe qëndroja duke e parë vetëm që të mos më zinte gjumi. Frika ishte futur aq thellë tek unë, saqë edhe kur më zinte gjumi për disa minuta ditën tjetër, shpesh ndodhte përsëri e njëjta gjë.

Kjo kishte vazhduar për vite.

Pastaj, një natë, ndodhi diçka që nuk do ta harroj kurrë.

Ishte rreth orës katër ose pesë të mëngjesit. Jashtë ishte ende errësirë dhe unë isha në gjumë kur më kapi përsëri ai panik. Ishte e njëjta gjendje që e njihja aq mirë dhe që më kishte torturuar për vite.

Këtë herë thirra me të madhe, në gjumë:

Befas më doli gjumi.

Isha ende gjysmë i panikosur dhe sytë mezi po më hapeshin. Sapo i hapa pak, pashë diçka që edhe sot e kam të vështirë ta shpjegoj.

Pashë shumë hije që po dilnin nga gjoksi im dhe po fluturonin drejt dritares. Kishin formën e lakuriqëve të natës dhe ishin afërsisht sa pëllëmba e dorës. Ishin shumë, ndoshta më shumë se dhjetë ose pesëmbëdhjetë. I shikoja me sytë e mi ndërsa po largoheshin nga trupi im dhe po dilnin nga dritarja.

Për disa çaste nuk po arrija ta besoja atë që po shihja. Pastaj ndjeva një çlirim të madh brenda meje. Ishte sikur një peshë që e kisha mbajtur për një kohë të gjatë të ishte hequr.

Dhe ajo që ndodhi më pas ishte ajo që më bëri ta kuptoj se ajo natë nuk ishte si netët e tjera.

Që nga ajo ditë kanë kaluar dymbëdhjetë muaj dhe nuk kam pasur më asnjë natë të vetme në të cilën të kem përjetuar atë që më kishte ndodhur për vite me radhë. Frika nuk u kthye më. As dhimbjet e stomakut nuk u kthyen.

Për vite me radhë kisha jetuar me këto gjëra dhe, pa e kuptuar, isha mësuar me to. Por pas asaj nate, për herë të parë fillova ta bëj një pyetje që më parë nuk e kisha bërë në këtë mënyrë:

Po sikur errësira që përjetojmë të jetë më shumë nga sa shohim?

Dhe nëse është kështu, atëherë duhet të dimë:

Çfarë thotë Fjala për errësirën?