Para se të ndryshonte diçka
Disa ditë më vonë, fillova të mendoja përsëri për disa gjëra me të cilat kisha jetuar për vite.
Si shpirtërisht, ashtu edhe fizikisht, kisha kaluar periudha të vështira.
Disa prej tyre, me kalimin e kohës, ishin bërë pothuajse pjesë normale e jetës sime.
Mes tyre ishin dhimbjet e forta të stomakut.
Ndonjëherë, kur më kapnin, mund të kaloja dy ditë i shtrirë në shtrat.
Nuk doja të shihja askënd me sy.
Mblidhja gjunjët dhe përpiqesha vetëm ta duroja dhimbjen derisa të kalonte.
Sirtari im ishte gjithmonë i mbushur me ilaçe për stomakun dhe për dhimbjet e kokës.
Edhe kur udhëtonim jashtë shtetit, merrnim me vete një qese plot me ilaçe.
Shpesh kërkonim edhe ilaçe gjermane ose amerikane, sepse mendonim se kishin efekt më të mirë.
Por prej vitesh kisha edhe një problem tjetër:
Gjumin.
Kishte net kur kisha frikë të flija.
Më ndodhte të më zinte gjumi dhe, ndërsa isha ende në gjumë, ta kuptoja se po flija.
Në atë moment fillonte ajo që, për mua, ishte një torturë e vërtetë.
Mundohesha të zgjohesha.
Të lëvizja.
Të rrotullohesha.
Ose të bërtisja, me shpresën se dikush pranë meje do të më dëgjonte dhe do të më zgjonte.
Më dukej sikur më merrej fryma dhe po mbytesha, ndërsa luftoja në gjumë për të dalë nga ajo gjendje.
Kur më në fund zgjohesha, isha i mbushur me një frikë të madhe dhe mezi merrja frymë.
Shpesh vendosja të mos flija më dhe qëndroja zgjuar derisa të zbardhte.
Kishte net me radhë kur ndizja televizorin dhe qëndroja duke e parë, vetëm që të mos më zinte gjumi.
Frika kishte hyrë aq thellë brenda meje, saqë, edhe kur më zinte gjumi për disa minuta gjatë ditës, shpesh më ndodhte përsëri e njëjta gjë.
Kjo kishte vazhduar për vite.
Kthesa
Pastaj, një natë, ndodhi diçka që nuk do ta harroj kurrë.
Ishte rreth orës katër ose pesë të mëngjesit.
Jashtë ishte ende errësirë.
Isha në gjumë kur më kapi përsëri ai panik.
Ishte e njëjta gjendje që e njihja aq mirë dhe që më kishte torturuar për vite.
Këtë herë thirra me të madhe, në gjumë:
“Në emër të Jezusit, largohu, Djall!”
Befas u zgjova.
Isha ende në panik dhe mezi po i hapja sytë.
Sapo arrita t’i hapja, pashë diçka që edhe sot e kam të vështirë ta shpjegoj.
Pashë shumë hije që po dilnin nga gjoksi im dhe po fluturonin drejt dritares.
Kishin formën e lakuriqëve të natës dhe ishin afërsisht sa pëllëmba e dorës.
Ishin shumë.
Ndoshta më shumë se dhjetë ose pesëmbëdhjetë.
I shihja me sytë e mi, ndërsa po largoheshin nga trupi im dhe po dilnin nga dritarja.
Për disa çaste nuk arrija ta besoja atë që po shihja.
Pastaj ndjeva një çlirim të madh brenda meje.
Ishte sikur të ishte hequr një peshë që e kisha mbajtur mbi vete për një kohë të gjatë.
Çfarë kuptova
Ajo që ndodhi më pas më bëri të kuptoja se ajo natë nuk ishte si netët e tjera.
Në kohën kur po e shkruaj këtë dëshmi, kanë kaluar dymbëdhjetë muaj.
Gjatë gjithë kësaj kohe, nuk kam pasur asnjë natë të vetme në të cilën të kem përjetuar atë që më kishte ndodhur për vite me radhë.
Frika nuk u kthye më.
As dhimbjet e stomakut nuk u kthyen.
Për vite me radhë kisha jetuar me këto gjëra.
Dhe, pa e kuptuar, isha mësuar me to.
I kisha pranuar si pjesë të jetës sime.
Por, pas asaj nate, për herë të parë fillova t’i bëja vetes një pyetje që më parë nuk e kisha bërë në këtë mënyrë:
“Po sikur errësira që përjetojmë të jetë më shumë sesa ajo që shohim?”
Ndonjëherë ne shohim vetëm atë që ndodh përpara syve tanë.
Por pas saj mund të ketë edhe diçka tjetër.
Dhe, nëse është kështu, atëherë duhet të dimë:
“Çfarë thotë Fjala për errësirën?”
Ku mund të vazhdosh
KUPTO FJALËN → Si hyri errësira në jetën e njeriut?