Analizat që ndryshuan të gjitha

Ishte një ditë vere dhe vajza ime 8-vjeçare nuk ndihej mirë.

Kishte temperaturë, të vjella dhe nuk kishte oreks. Shkuam te mjeku dhe na kërkuan të bënim analiza gjaku.

Kur morëm rezultatet, pamja nuk ishte aspak e mirë.

Në fletën e analizave kishte më shumë se 6 ose 7 parametra jashtë kufijve normalë, të shënuar me shkronja të trasha.

Kur sheh një rezultat të tillë dhe bëhet fjalë për një fëmijë 8-vjeçar, është e vështirë të mos frikësohesh.

Gjyshi dhe gjyshja ishin alarmuar.

Unë, çuditërisht, isha më i qetë.

Jo sepse rezultatet nuk më shqetësonin, por sepse tashmë kisha filluar të përjetoja diçka ndryshe në lidhje me lutjen dhe besimin. Nuk isha më në të njëjtën gjendje frike që do të kisha qenë më parë.

Ia treguam analizat mjekes.

Ajo na drejtoi menjëherë drejt një trajtimi me antibiotikë, por, duke qenë se ishte fëmijë, na kërkoi që analizat t'i përsërisnim pas dy ditësh, për të parë nëse bëhej fjalë për ndonjë infeksion.

Të nesërmen fillova të lutesha.

Nuk dija çfarë do të tregonin analizat e ardhshme.

Por vendosa të lutesha dhe të besoja se gjithçka do të shkonte mirë.

Të nesërmen në mëngjes e çuam përsëri për analiza.

Kur morëm rezultatet, hapa fletën dhe fillova t'i kontrolloja një nga një.

Faqe pas faqe.

Parametër pas parametri.

Dhe atëherë ndodhi diçka që nuk e prisja.

Të gjithë parametrat ishin brenda kufijve normalë.

Asnjë parametër nuk ishte më i shënuar me shkronja të trasha.

I kontrollova përsëri.

Pastaj edhe një herë.

Rezultatet kishin ndryshuar.

Ajo që një ditë më parë dukej alarmuese, tani ishte brenda normales.

Dhe këtë herë nuk ishte një histori që e kisha dëgjuar nga dikush tjetër.

Ishte diçka që po e shihja vetë përpara syve të mi.

Por ajo që më bëri më shumë përshtypje nuk ishte vetëm rezultati.

Ishte ajo që po filloja të kuptoja nga këto përvoja.

Sepse më parë, kur dëgjoja njerëz të flisnin për lutjen, besimin apo shërimin, mund t'i dëgjoja si fjalë.

Tani po filloja t'i shihja në jetën time.

Një herë me mua.

Pastaj me vajzën time.

Dhe çdo përvojë po më shtynte të bëja të njëjtën pyetje:

Po sikur ajo që po zbuloj të mos jetë thjesht një përvojë personale