Uau… ishte kaq e thjeshtë?

Ishte korrik.

Si çdo ditë, kisha çantën e kompjuterit në shpinë dhe po shkoja në bankë. Për vite me radhë ajo çantë kishte qenë gjithmonë me mua. Ishte bërë pjesë e punës, e lëvizjeve të mia, e jetës sime.

Por edhe shpina ime e njihte shumë mirë atë çantë.

Sa herë që e mbaja për disa orë, fillonte dhimbja. Ndonjëherë bëhej aq e fortë, sa e vetmja mënyrë për ta qetësuar ishte të mos e mbaja çantën për disa ditë.

Atë ditë, sapo hyra në bankë, e hoqa nga shpina dhe u ula të prisja.

Por dhimbja ishte aty.

Dhe ishte shumë e fortë.

Mbaj mend që në një moment isha aq i acaruar nga ajo dhimbje, sa gati sa nuk bërtita.

Pastaj u qetësova.

Nuk e di pse, por atë moment nuk bëra asgjë nga ato që kisha bërë zakonisht.

Thjesht thashë, me zë të ulët:

Dhe në atë çast...

dhimbja u zhduk.

Sikur dikush të kishte fikur një çelës.

Mbeta pa fjalë.

Nuk po e besoja.

Lëviza shpinën. U drejtova. U përkula. E lëviza përsëri.

Po kërkoja dhimbjen.

Por ajo nuk ishte më aty.

Qëndrova për disa minuta në atë gjendje, duke u përpjekur të kuptoja çfarë sapo kishte ndodhur.

Dhe më doli vetvetiu:

Një fjali.

Vetëm një fjali.

Dhe ajo dhimbje që e njihja prej kaq vitesh nuk ishte më.

Kur dola nga banka, isha i mbushur me një gëzim që nuk di ta shpjegoj mirë. Po ecja në rrugë dhe thjesht po falënderoja Perëndinë.

Por bashkë me gëzimin filloi të më vinte një mendim tjetër.

Nëse kjo ishte e mundur...

pse kisha jetuar kaq gjatë duke menduar se ajo dhimbje ishte thjesht diçka me të cilën duhej të mësohesha?

Ndoshta kjo ishte ajo që më preku më shumë.

Jo vetëm që dhimbja kishte ikur.

Por papritur po shikoja ndryshe diçka që e kisha pranuar prej vitesh.

Dhe aty filloi për mua një kërkim i ri.

Sepse ndonjëherë nuk është vetëm problemi që duhet të zgjidhim.

Ndonjëherë duhet të pyesim veten:

Kjo ishte ajo që fillova të zbuloja.

Jo një përgjigje për çdo gjë.

Vetëm një derë që u hap.

Dhe pas asaj dere kishte shumë më tepër për të zbuluar.