Pjesa 1
Tani kemi parë se çfarë i ndodhi njeriut.
Ai u krijua për të jetuar, për të sunduar, për të administruar dhe për të shijuar atë që Perëndia kishte krijuar.
Por njeriu zgjodhi të mos i bindej Perëndisë.
Dhe në atë moment, gjithçka ndryshoi.
Bota nuk ishte më ajo që kishte qenë në fillim.
Dhe njeriu nuk jetonte më në gjendjen për të cilën ishte krijuar.
Këtë e shohim edhe shumë më vonë, kur Djalli tundoi Jezusin dhe i tha:
Unë do të të jap gjithë këtë pushtet dhe lavdinë e tyre, sepse më është dhënë mua dhe unë mund t’ia jap kujt të dua.
Luka 4:6
Jezusi tha:
Tani është gjykimi i kësaj bote; tani do të hidhet jashtë princi i kësaj bote!
Gjoni 12:31
Pra, pas Rënies, diçka kishte ndryshuar.
Por historia nuk mbaron këtu.
Perëndia nuk e braktisi krijesën e Tij.
Që në momentin e Rënies, Perëndia dha një fjalë shprese.
Këtë e shohim në fjalët që Ai i tha gjarprit:
Armiqësi do të shtie mes teje e gruas, mes farës tënde e farës së saj; ajo do të ta shtypë kokën, ndërsa ti do t’i plagosësh thembrën.
Zanafilla 3:15
Në momentin e Rënies u dha edhe një premtim.
Një premtim se e keqja nuk do ta kishte fjalën e fundit.
Këtu fillon rruga e kthimit.
Por si do të realizohej ky premtim?
Këtu ndodh diçka shumë e rëndësishme.
Në fillim, Perëndia e bekoi njeriun dhe i dha autoritet për të sunduar mbi tokë:
Dhe Perëndia i bekoi; dhe Perëndia u tha: ‘Jini të frytshëm dhe shumëzohuni, mbushni tokën dhe nënshtrojeni; dhe sundoni…’
Zanafilla 1:28
Fjala na tregon gjithashtu:
Qiejtë janë qiejtë e Zotit, por tokën ua ka dhënë bijve të njerëzve.
Psalmi 115:16
Perëndia e bekoi njeriun, i dha tokën për ta administruar dhe i besoi autoritetin për të sunduar mbi të.
Por, kur Adami u rebelua kundër Perëndisë, ai dorëzoi autoritetin dhe sundimin që Perëndia i kishte dhënë. Përmes mosbindjes erdhi Rënia dhe, bashkë me të, njeriu humbi pozitën e bekimit në të cilën Perëndia e kishte vendosur dhe ra nën pasojat e mallkimit.
Megjithatë, plani i Perëndisë për njeriun dhe tokën nuk kishte përfunduar.
Meqenëse tokën ua kishte dhënë bijve të njerëzve, Perëndia do ta vazhdonte planin e Tij në tokë përsëri përmes një njeriu.
Duhej një njeri që do t’i besonte Fjalës së Perëndisë.
Një njeri me të cilin Perëndia do të lidhte një besëlidhje.
Një njeri përmes të cilit bekimi do të fillonte të kalonte përsëri te njerëzit dhe, më pas, tek të gjitha kombet.
Dhe pikërisht këtu, në rrugën nga mallkimi drejt bekimit, shfaqet:
Abrahami.
ABRAHAMI
Perëndia i tha Abrahamit:
Largohu nga vendi yt, nga fisi yt dhe nga shtëpia e atit tënd dhe shko në vendin që do të të tregoj. Do të të bëj një komb të madh, do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd; dhe ti do të jesh një bekim.
Zanafilla 12:1–2
Por kishte diçka që e bënte këtë premtim njerëzisht të pamundur.
Abrahami nuk kishte fëmijë.
Megjithatë, Perëndia i premtoi se do të bëhej “ati i një shumice kombesh”.
Abrahami kishte një zgjedhje:
Të shikonte atë që shihte me sytë e tij…
apo të besonte atë që Perëndia i kishte thënë.
Ai zgjodhi të besonte.
Dhe Fjala thotë:
Abrami i besoi Zotit dhe ai ia numëroi për drejtësi.
Zanafilla 15:6
Ky është një nga momentet më të rëndësishme të historisë.
Abrahami i besoi Fjalës së Perëndisë, edhe kur ajo që Perëndia i kishte thënë dukej e pamundur.
Dhe Perëndia bëri një besëlidhje me të:
Do të vendos besëlidhjen time midis meje dhe teje dhe pasardhësve të tu pas teje, brez pas brezi, si një besëlidhje të përjetshme.
Zanafilla 17:7
Pastaj Perëndia ia ndryshoi emrin nga Abram në Abraham dhe i tha:
Ja, unë bëj një besëlidhje me ty: ti do të jesh ati i një shumice kombesh.
Zanafilla 17:4
Por premtimi duhej të kalonte përmes një fëmije.
Dhe Sara ishte në një moshë kur kjo dukej e pamundur.
Fjala thotë:
Abrahami dhe Sara ishin të moshuar, të avancuar në moshë; Sarës i kishte pushuar së ardhuri zakoni i grave.
Zanafilla 18:11
Megjithatë, ajo që Perëndia kishte thënë ndodhi.
Sara mbeti shtatzënë dhe lindi Isakun.
Zoti e vizitoi Sarën, siç kishte thënë, dhe Zoti bëri për Sarën atë që kishte premtuar.
Zanafilla 21:1
Këtu shohim diçka shumë të thjeshtë:
Perëndia foli.
Abrahami besoi.
Dhe Perëndia e përmbushi Fjalën e Tij.
BEKIMI QË DUHEJ TË KALONTE MË TEJ
Por Perëndia nuk e kishte zgjedhur Abrahamin vetëm për ta bekuar atë.
Premtimi kishte një qëllim shumë më të madh.
Perëndia i kishte thënë:
Në ty do të bekohen tërë familjet e tokës.
Zanafilla 12:3
Pra, bekimi nuk do të ndalej tek Abrahami.
Ai do të kalonte te pasardhësit e tij.
Dhe përmes tyre do të arrinte te kombet.
Fjala e shpjegon:
Në ty do të bekohen të gjitha kombet.
Galatasve 3:8
Kjo ishte pjesë e planit.
Perëndia po ndërtonte, hap pas hapi, rrugën përmes së cilës bekimi do të arrinte te njerëzit.
Më vonë, Fjala përshkruan bekimin që Perëndia do t’i jepte popullit të Tij:
I bekuar do të jesh në qytet dhe i bekuar në fushë. I bekuar do të jetë fryti i barkut tënd, i dheut dhe i kafshëve të tua… E bekuar do të jetë shporta dhe magjja jote. I bekuar do të jesh kur të mbërrish dhe i bekuar kur të nisesh.
Ligji i Përtërirë 28:3–6
Dhe më tej:
Zoti do ta dërgojë bekimin e tij mbi drithnikët e tu dhe gjithë punët e tua.
Ligji i Përtërirë 28:8
Dhe:
Zoti do të të vërë në krye e jo në fund, do të ngrihesh vetëm lart e nuk do të biesh poshtë.
Ligji i Përtërirë 28:13
Por tani duhet të kuptojmë diçka.
Kjo nuk ishte vetëm historia e Abrahamit.
Ishte pjesë e një plani shumë më të madh.
Perëndia po ndërtonte rrugën përmes së cilës premtimi do të arrinte tek të gjitha kombet.
Nga Rënia…
te Besëlidhja.
Nga mallkimi…
te bekimi.
Dhe nga një njeri…
tek të gjitha kombet.
Por rruga nuk mbaronte tek Abrahami.
Premtimi duhej të vazhdonte.
Dhe duhej të vinte Ai, përmes të cilit ky premtim do të përmbushej dhe bekimi do të arrinte tek të gjitha kombet.
Duhej të vinte Mbreti.
Ku mund të vazhdosh
Kapitulli pasues: 04 · Rruga që po çonte tek Mbreti.