A DUHET THJESHT TË MËSOHEM ME KËTË?

KE DIÇKA QË E KE DURUAR AQ GJATË SA JE MËSUAR ME TË?

Ndoshta është një dhimbje.

Një gjendje që kthehet përsëri.

Një problem që të kufizon.

Diçka që dikur përpiqeshe ta ndryshoje.

Në fillim kërkoje zgjidhjen.

Kërkoje ndihmën.

Mendoje:

“Duhet të ketë një mënyrë.”

Pastaj kaluan muajt.

Ndoshta vitet.

Dhe dalëngadalë fillove të thuash:

“KËSHTU E KAM.”

“KËSHTU DO TË JETË.”

“DUHET TË MËSOHEM ME TË.”

Por a është kjo e vetmja përgjigje?

DIKUSH TJETËR KISHTE ARRITUR PIKËRISHT KËTU

Për vite kishte dhimbje të forta stomaku.

Kur e kapnin, ndonjëherë rrinte deri në dy ditë në krevat.

Mblidhte gjunjët.

Priste që dhimbja të kalonte.

Sirtari ishte plot me ilaçe.

Edhe kur udhëtonte, ilaçet shkonin me të.

Pas kaq shumë kohësh...

dhimbja nuk ishte më thjesht një problem.

ISHTE BËRË PJESË E JETËS.

Ai e njihte.

E priste.

Dhe dalëngadalë ishte mësuar të organizonte jetën rreth saj.

PREJ VITESH KISHTE EDHE NETË TË VËSHTIRA

Kishte net kur kishte frikë të flinte.

E zinte gjumi.

Pastaj përpiqej të zgjohej.

Të lëvizte.

Të merrte frymë.

Kur zgjohej, ishte i mbushur me frikë.

Ndonjëherë rrinte zgjuar derisa zbardhte.

Edhe kjo kishte vazhduar për vite.

Dhe kishte ndodhur diçka shumë njerëzore:

ajo që dikur e luftonte...

kishte filluar ta pranonte si pjesë të jetës.

KËTË HERË AI NUK E PRANOI THJESHT

Atë natë gjendja filloi përsëri.

Ishte e njëjta frikë.

E njëjta përpjekje për t'u zgjuar.

E njëjta ndjesi që e kishte munduar edhe më parë.

Por këtë herë reagoi ndryshe.

Nuk u dorëzua thjesht tek mendimi:

“Ja ku filloi përsëri.”

Thirri:

“NË EMRIN E JEZUSIT, LARGOHU DJALL!”

Sipas dëshmisë së tij, atë natë përjetoi një çlirim shumë të fortë.

Por për të, prova nuk ishte vetëm ajo që ndjeu në atë çast.

Ishte ajo që ndodhi më pas.

AJO QË KISHTE PRANUAR PREJ VITESH NUK U KTHYE

Kaluan muajt.

Dhe sipas dëshmisë së tij:

ajo frikë nuk u kthye më.

Dhe bashkë me të, ai dëshmon se:

NUK U KTHYEN AS DHIMBJET E STOMAKUT.

Ai vetë thotë se prej vitesh ishte mësuar me këto gjëra.

I kishte pranuar si pjesë të jetës.

Dhe kjo ngre një pyetje shumë të rëndësishme:

PO SIKUR TË KEM PRANUAR DIÇKA VETËM SEPSE KA ZGJATUR SHUMË?

NJË NJERI I VERBËR DËGJOI SE JEZUSI PO KALONTE

Ai nuk mund të shihte.

Rrinte pranë rrugës.

Dhe një ditë dëgjoi zhurmën e turmës.

Pyeti çfarë po ndodhte.

I thanë:

“Po kalon JEZUSI.”

Atëherë ai filloi të thërriste:

“JEZUS, KI MËSHIRË PËR MUA!”

Ai donte diçka.

Dhe besonte se JEZUSI mund ta ndihmonte.

Nuk po thërriste pa e ditur tek kush po thërriste.

Po thërriste JEZUSIN.

ATA I THANË: “HESHT”

Njerëzit përpara tij e qortuan.

I thanë të pushonte.

Mendoje.

Ai nuk shihte.

JEZUSI po kalonte.

Dhe njerëzit po i thoshin:

“MOS THIRR MË.”

Ai kishte dy zgjedhje.

Të dëgjonte turmën...

ose të vazhdonte të kërkonte ndihmën për të cilën kishte nevojë.

Çfarë bëri?

AI NUK HESHTI

Bibla thotë se ai:

THIRRI EDHE MË FORT.

Pse?

Jo sepse zëri i tij kishte fuqi magjike.

Jo sepse të bërtiturit në vetvete shëronte.

Por sepse turma nuk ishte ajo që mund ta ndihmonte.

Ai e dinte tek kush po kërkonte:

JEZUSIN.

Ai nuk po thoshte:

“Po bërtas sepse bërtitja ime ka fuqi.”

Po vepronte sikur të thoshte:

“JEZUSI ËSHTË KËTU.

DHE UNË NUK DO TA LË KËTË MOMENT TË KALOJË.”

— Luka 18:35–43 / Marku 10:46–52

Pastaj ndodhi diçka.

“ÇFARË DËSHIRON TË BËJ PËR TY?”

JEZUSI e thirri.

Dhe e pyeti:

“ÇFARË DËSHIRON TË BËJ PËR TY?”

Njeriu nuk dha një përgjigje të gjatë.

Nuk tha:

“Çfarëdo që mendon Ti.”

Ai e dinte saktësisht çfarë kërkonte.

Tha:

“ZOT, DUA TË SHOH.”

Ai kishte ardhur duke kërkuar shërim.

Dhe nuk hoqi dorë nga kërkesa e tij.

AI PA

JEZUSI e shëroi.

Dhe ai filloi të shihte.

Shiko gjithë historinë:

kishte një problem real.

dëgjoi se JEZUSI ishte aty.

kërkoi ndihmë.

njerëzit i thanë të heshtte.

ai kërkoi edhe më fort.

JEZUSI ndaloi.

e pyeti çfarë donte.

ai e tha qartë.

dhe mori shërimin që kishte kërkuar.

Dhe kjo na sjell tek një pyetje shumë personale:

KUSH PO TË THOTË TY TË HESHTËSH?

“MËSOHU ME TË”

Ndoshta nuk është një turmë fizike.

Mund të jetë një mendim:

“E ke prej vitesh.”

“Çfarë pret më?”

“E ke provuar.”

“Nuk ndryshoi.”

“Mësohu me të.”

Ndoshta edhe ti vetë ke filluar t'ia thuash vetes.

Dhe këtu duhet të dallojmë diçka shumë të rëndësishme.

Këmbëngulja nuk do të thotë të mohosh realitetin.

Nuk do të thotë të bësh sikur nuk ke dhimbje.

Nuk do të thotë të mos shkosh tek mjeku.

Nuk do të thotë të mos bësh kontrolle.

Nuk do të thotë të heqësh dorë nga trajtimi që të është rekomanduar.

Do të thotë:

NUK DO TA MBYLL PYETJEN VETËM SEPSE KA KALUAR KOHË.

THUAJ QARTË ÇFARË KËRKON

JEZUSI e pyeti të verbërin:

“Çfarë dëshiron?”

Ai tha:

“Dua të shoh.”

Jo:

“Bëj diçka.”

Jo vetëm:

“Ti e di.”

Por qartë:

“DUA TË SHOH.”

Edhe ti mund t'i thuash ATIT qartë:

“AT, kjo është ajo që po vuaj.

Ti e di sa kohë ka zgjatur.

Kjo është ajo që dua të ndryshojë.

Po të kërkoj ndihmë.

Po të kërkoj shërim.”

Nuk ke nevojë për fjalë të komplikuara.

Thuaje qartë atë që po kërkon.

Pastaj mos mendo se një lutje e sinqertë do të thotë se nuk duhet të bësh më asgjë.

Vazhdo të kërkosh ndihmë.

Vazhdo të ecësh.

Vazhdo të bësh atë që duhet për shëndetin tënd.

Dhe vazhdo t'i flasësh Perëndisë.

TURMA NUK E PËRCAKTOI ÇFARË DUHEJ TË KËRKONTE AI

Kjo është pika që duhet të mbetet.

Turma i tha:

“Hesht.”

Por turma nuk ishte JEZUSI.

Njerëzit rreth tij nuk përcaktuan atë që ai mund t'i kërkonte JEZUSIT.

Ai vazhdoi.

Jo sepse ishte kokëfortë.

Jo sepse mendonte se duhej të bërtiste mjaftueshëm që të fitonte diçka.

Por sepse:

E DINTE TEK KUSH PO THËRRISTE.

Dhe këtu pyetja bëhet më e madhe se vetë dhimbja:

A E NJOH UNË JEZUSIN TEK I CILI PO KËRKOJ NDIHMË?

FILLO ME JEZUSIN

I verbëri nuk thirri një formulë.

Ai thirri JEZUSIN.

Dëshmitari, pas vitesh frike dhe dhimbjesh, thirri në emrin e JEZUSIT.

Dhe sipas dëshmisë së tij, pas asaj nate nuk u kthyen më as ajo frikë dhe as dhimbjet e stomakut.

Prandaj ky rrugëtim nuk përfundon vetëm me:

“Këmbëngul më shumë.”

As me:

“Bërtit më fort.”

Përfundon me diçka shumë më të rëndësishme:

NJIH ATË TEK I CILI PO SHKON.

Sepse këmbëngulja nuk është qendra.

JEZUSI është qendra.

JEZUSI tha:

“Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek ATI përveçse nëpërmjet meje.”

Nëse dëshiron ta njohësh Perëndinë...

nëse dëshiron të afrohesh tek ATI...

fillimi është JEZUSI.

Nuk janë fjalët e një formule ato që të shpëtojnë.

Rëndësi ka që po vjen tek JEZUSI me besim dhe sinqeritet.

NJË LUTJE E THJESHTË

Mund të thuash:

AT,

Unë vij tek Ti ashtu siç jam.

Besoj në JEZUSIN.

Besoj se Ai është Rruga drejt Teje dhe Shpëtimtari im.

Më fal për mëkatet e mia.

Sot e pranoj JEZUSIN si Zotin dhe Shpëtimtarin e jetës sime.

Më afro pranë Teje.

Më mëso të të njoh dhe të ec me Ty.

Dua të filloj një jetë të re me Ty.

Në emrin e JEZUSIT. Amen.

MOS HESHT VETËM SEPSE KE PRITUR GJATË

Mendo përsëri për atë që të ka sjellë këtu.

Ndoshta e ke prej muajsh.

Ndoshta prej vitesh.

Ndoshta tashmë ke organizuar jetën rreth saj.

Dëshmitari kishte dhimbje stomaku që ndonjëherë e mbanin deri në dy ditë në krevat.

Me kalimin e kohës, këto gjëra ishin bërë pothuajse normale për të.

I verbëri kishte jetuar pa parë.

Por kur dëgjoi se JEZUSI po kalonte...

AI THIRRI.

Turma i tha:

“HESHT.”

Ai:

THIRRI EDHE MË FORT.

Pastaj JEZUSI e pyeti:

“ÇFARË DËSHIRON?”

Dhe ai tha:

“DUA TË SHOH.”

Prandaj pyetja për ty nuk është vetëm:

“Sa kohë e kam pasur këtë?”

Pyet edhe:

“ÇFARË DUA T'I KËRKOJ JEZUSIT?”

Thuaje qartë.

Lutu.

Kërko ndihmën që të duhet.

Shko tek mjeku kur ke nevojë.

Bëj kontrollet që duhet.

Ndiq kujdesin që të është rekomanduar.

Por mos lejo që koha...

lodhja...

zhgënjimi...

apo zërat e tjerë...

ta bëjnë kërkesën tënde të heshtë.

Sepse mësimi i të verbërit nuk është:

“Bërtit dhe patjetër do të marrësh gjithçka që kërkon.”

Është shumë më i pastër:

AI NUK E LA TURMËN TË VENDOSTE SE KUR DUHEJ TË HIQTE DORË NGA JEZUSI.

Dhe kjo është zemra e këtij rrugëtimi:

MOS E LËR VUAJTJEN E GJATË TË TË MËSOJË TË MOS KËRKOSH MË.

Ndoshta nuk e di ende si do të përfundojë historia jote.

Por koha që ka kaluar nuk është arsye që të ndalosh së ardhuri tek JEZUSI.