Πριν αλλάξει κάτι
Δεν έχω ξεχάσει ποτέ μια ανοιξιάτικη μέρα του 1995.
Ήμουν 16 ετών και είχα βγει μόνος μου με το ποδήλατο.
Ήταν γύρω στο μεσημέρι.
Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος, αλλά ζεστός.
Είχα σταματήσει σε ένα πράσινο χωράφι, κάπου πίσω από την Πολυτεχνική Σχολή, και κοιτούσα τον ουρανό.
Πάνω από μένα υπήρχαν μερικά μικρά σύννεφα.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη την ημέρα ένιωσα ότι έπρεπε να προσευχηθώ.
Είχα προσπαθήσει και παλαιότερα να προσευχηθώ για μικρά πράγματα, αλλά χωρίς να είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η προσευχή μου ακουγόταν.
Αυτή τη φορά έκλεισα τα μάτια μου και είπα δυνατά:
«Κύριε, σε παρακαλώ, καθάρισε τον ουρανό για μένα.»
Αφού άνοιξα τα μάτια μου, μέσα σε λίγα λεπτά άρχισα να βλέπω κάτι που δεν περίμενα.
Τα σύννεφα πάνω από μένα ξεθώριαζαν και εξαφανίζονταν.
Συνέχισα να προσεύχομαι.
Μετά από 10–15 λεπτά, ο ουρανός πάνω από μένα είχε καθαρίσει.
Χάρηκα τόσο πολύ, που, πριν ξεκινήσω για το σπίτι, προσευχήθηκα ξανά.
Αυτή τη φορά ζήτησα από τον Κύριο να μου καθαρίσει και τον δρόμο που θα διέσχιζα με το ποδήλατο.
Θα ακολουθούσα τον δρόμο κατά μήκος της Μικρής Περιφερειακής, από την Πολυτεχνική Σχολή προς το σχολείο «Βασίλης Σάντο», μετά θα επέστρεφα προς την Πυραμίδα και θα συνέχιζα μέχρι τη Σχολή Μπαλέτου, όπου ήταν το σπίτι μου.
Και τότε συνέβη κάτι που ακόμα και σήμερα, μετά από περισσότερα από 30 χρόνια, με κάνει να λέω:
Ουάου.
Τα σύννεφα μπροστά μου άρχισαν να χωρίζονται και στις δύο πλευρές, αφήνοντας στη μέση έναν καθαρό χώρο.
Ήταν σαν ο ουρανός να αντικατόπτριζε τον δρόμο που διέσχιζα κάτω από αυτόν.
Όταν ο δρόμος έκανε μια στροφή 90 μοιρών προς την Πυραμίδα, και ο χώρος στον ουρανό συνέχισε να στρίβει.
Εγώ ποδηλατούσα.
Ο ουρανός άνοιγε μπροστά μου.
Όταν έφτασα σπίτι και βγήκα στο μπαλκόνι, μπορούσα ακόμα να δω το ίχνος εκείνου του καθαρού μονοπατιού στον ουρανό, από το σημείο που είχα ξεκινήσει μέχρι το σπίτι.
Τότε ήμουν μόλις 16 ετών.
Δεν ήξερα πώς να το εξηγήσω.
Αλλά ήξερα ότι είχα βιώσει κάτι που δεν θα ξεχνούσα.
Αυτή η εμπειρία έμεινε στη μνήμη μου για πολλά χρόνια.
Όμως, χωρίς να το καταλάβω, ξέχασα κάτι άλλο.
Ξέχασα να ψάξω.
Η στροφή
Μεγάλωσα.
Ξεκίνησα δουλειά.
Έχτισα καριέρα.
Άνοιξα έργα.
Ακολούθησα ευκαιρίες.
Κέρδισα χρήματα.
Έχασα χρήματα.
Ανέλαβα ευθύνες.
Δημιούργησα οικογένεια.
Πάντα υπήρχε κάτι άλλο να κάνω.
Ακόμα κι όταν ήμουν κουρασμένος, συνέχιζα.
Νόμιζα ότι έπρεπε απλώς να δουλέψω λίγο ακόμα.
Να κερδίσω λίγο ακόμα.
Να λύσω ένα ακόμα πρόβλημα.
Να φτάσω σε ένα ακόμα σημείο.
Μετά θα ερχόταν η μέρα που θα σταματούσα.
Μόνο που αυτή η μέρα δεν ήρθε.
Η ζωή μετατράπηκε σε έναν αυτοκινητόδρομο χωρίς στάση.
Πορεία.
Δουλειά.
Ευθύνες.
Προβλήματα.
Χρήματα.
Άνθρωποι.
Οικογένεια.
Προσδοκίες.
Και πάλι δουλειά.
Όσο περισσότερο προχωρούσα, τόσο λιγότερο σταματούσα για να αναρωτηθώ:
«Πού πηγαίνω;»
Τι κατάλαβα
Κάποια στιγμή, όλα άρχισαν να βαραίνουν.
Δεν ήταν πλέον απλή κούραση.
Ήταν ένα αίσθημα αποκλεισμού.
Στρες.
Άγχος.
Απογοήτευση.
Και μια αδυναμία να δω πέρα από αυτό που συνέβαινε εκείνη την ημέρα.
Ήταν σαν το μυαλό μου να ήταν περικυκλωμένο από τοίχους.
Μπορούσα να σκεφτώ το πρόβλημα που είχα μπροστά μου.
Για τον λογαριασμό που έπρεπε να πληρωθεί.
Για τη δουλειά που έπρεπε να γίνει.
Για τους ανθρώπους με τους οποίους έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Αλλά δεν μπορούσα να δω πιο μακριά.
Ακριβώς τότε άρχισα να καταλαβαίνω κάτι.
Όταν ήμουν 16 ετών, είχα σταματήσει.
Είχα κοιτάξει τον ουρανό.
Είχα ζητήσει έναν δρόμο.
Τριάντα χρόνια αργότερα, έκανα το αντίθετο.
Έτρεχα.
Αλλά δεν ζητούσα πλέον να μάθω πού πήγαινα.
Τι άλλαξε
Μια μέρα, όταν δεν μπορούσα να το αντέξω πλέον, πήγα στη λίμνη.
Κάθισα.
Μετά γονάτισα.
Δεν είχα πλέον όμορφα λόγια.
Δεν είχα κάποιο σχέδιο.
Δεν είχα κάποια έξυπνη λύση.
Είπα μόνο:
«Κύριε, παραδίδομαι. Δεν μπορώ άλλο. Βοήθησέ με.»
Και κάτι άλλαξε μέσα μου.
Όχι επειδή εκείνη τη στιγμή έλυσα όλα τα προβλήματα.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, σταμάτησα να προσπαθώ να βρω μόνος μου τον δρόμο.
Τότε μου ήρθε ξανά στο μυαλό εκείνη η μέρα του 1995.
Το χωράφι πίσω από την Πολιτική Μηχανική.
Το ποδήλατο.
Τα σύννεφα.
Ο δρόμος που άνοιγε στον ουρανό.
Ένα 16χρονο αγόρι που δεν ήξερε πολλά για τη ζωή, αλλά ήξερε να σταματά και να λέει:
«Κύριε, δείξε μου τον δρόμο.»
Και κατάλαβα ότι ίσως αυτή η εμπειρία δεν είχε μείνει στη μνήμη μου μόνο ως ένα όμορφο θαύμα.
Ίσως ήταν ένα μάθημα που είχα ξεχάσει.
Η λέξη που το εξηγεί
Σήμερα, όταν κοιτάζω τη ζωή μου από εκείνο το σημείο, δεν νομίζω ότι το πρόβλημά μου ήταν ότι δεν προχωρούσα.
Αντιθέτως.
Προχωρούσα πάρα πολύ.
Το πρόβλημα ήταν ότι είχα αρχίσει να πιστεύω πως, αν δούλευα αρκετά, αν προσπαθούσα αρκετά και αν έλυνα αρκετά προβλήματα, θα έβρισκα μόνος μου τον δρόμο.
Για πολύ καιρό, αυτό μου φαινόταν φυσιολογικό.
Μέχρι που κατάλαβα κάτι:
Μπορεί να προχωράς κάθε μέρα και πάλι να απομακρύνεσαι από το μέρος όπου πρέπει να πας.
Αυτή ήταν η πρώτη μου αποκάλυψη.
Δεν χρειαζόταν να τρέξω πιο γρήγορα.
Χρειαζόταν να σταματήσω και να ζητήσω καθοδήγηση.
Ίσως κι εσύ να γνωρίζεις αυτό το συναίσθημα.
Ίσως εργάζεσαι κάθε μέρα.
Αναλαμβάνοντας ευθύνες.
Λύνοντας προβλήματα.
Και προσπαθώντας να κάνεις το καλύτερο που μπορείς.
Αλλά κάπου μέσα σου έχεις αρχίσει να αναρωτιέσαι:
«Είναι αυτό πραγματικά ο δρόμος μου;»
Δεν έχω ακόμα την πλήρη απάντηση για σένα.
Αλλά ξέρω πού ξεκίνησε η αλλαγή για μένα.
Ξεκίνησε όταν σταμάτησα.
Και ξεκίνησε πάλι με την ίδια παράκληση που είχα κάνει όταν ήμουν 16 ετών:
«Κύριε, δείξε μου τον δρόμο.»
Επόμενο βήμα
Ίσως δεν είσαι χαμένος επειδή δεν προχωράς αρκετά.
Ίσως έχεις κουραστεί να προχωράς χωρίς να σταματάς για να ζητήσεις καθοδήγηση.
Και, αν αυτό μοιάζει με την ιστορία σου, τότε η επόμενη ερώτηση δεν είναι πλέον:
«Πώς να τρέξω πιο γρήγορα;»
Αλλά:
«Πώς βρίσκω τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσω;»
Πού μπορείς να συνεχίσεις
ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ → Από πού ήρθαμε;