Pjesa 1
A u krijua njeriu për të qenë i sëmurë?
A ishte dhimbja pjesë e krijimit që Perëndia e quajti “shumë të mirë”?
A u krijua njeriu për të jetuar në frikë, në vuajtje dhe në mundim?
A ishte vdekja qëllimi për të cilin Perëndia e krijoi njeriun?
Apo ndodhi diçka?
Nëse duam të kuptojmë pse jeta që shohim sot është kaq e ndryshme nga ajo që përshkruhet në fillim, duhet të kthehemi përsëri te Zanafilla.
Duhet të shohim se çfarë i kishte dhënë Perëndia njeriut.
Sepse, përpara se të kuptojmë se çfarë humbi njeriu, duhet të dimë se çfarë kishte marrë në fillim.
NJERIU U KRIJUA PËR TË SUNDUAR
Kur Perëndia krijoi njeriun, nuk e vendosi në tokë si një krijesë që duhej thjesht të përpiqej të mbijetonte.
Perëndia i dha njeriut një vend të veçantë.
Ta bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në përngjasim me ne; dhe të sundojë…
Zanafilla 1:26
Pastaj Fjala thotë:
Kështu Perëndia krijoi njeriun sipas shëmbëlltyrës së vet…
Zanafilla 1:27
Dhe menjëherë pas kësaj:
Dhe Perëndia i bekoi; dhe Perëndia u tha: ‘Jini të frytshëm dhe shumëzohuni, mbushni tokën dhe nënshtrojeni; dhe sundoni mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit dhe mbi çdo gjallesë që lëviz mbi tokë.’
Zanafilla 1:28
Shikoje me kujdes.
Perëndia nuk i dha njeriut vetëm jetë.
E bekoi.
I dha një vend brenda krijimit.
I dha përgjegjësi.
Dhe i dha sundim.
Njeriu u vendos mbi krijimin për të administruar atë që Perëndia i kishte besuar.
Fjala e përshkruan edhe më qartë vendin që Perëndia i dha njeriut:
Ç’është njeriu që ti të mbash mend për të…? Ti e ke bërë pak më të vogël se Perëndia dhe e ke kurorëzuar me lavdi dhe me nder. I ke dhënë sundim mbi veprat e duarve të tua; i ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.
Psalmi 8:4–6
E ke kurorëzuar me lavdi dhe me nder.
I ke dhënë sundim.
I ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.
Ky ishte njeriu në fillim.
I krijuar nga Perëndia.
I krijuar sipas shëmbëlltyrës së Tij.
I bekuar prej Tij.
Dhe i vendosur për të administruar atë që Perëndia kishte krijuar.
Në fund të krijimit, Perëndia pa gjithçka që kishte bërë.
Atëherë Perëndia shikoi të gjitha ato që kishte bërë, dhe ja, ishte shumë mirë.
Zanafilla 1:31
Në këtë përshkrim fillestar nuk shohim ende vdekjen, frikën, turpin, gjembat dhe mundimin që shfaqen pas mosbindjes.
Ato shfaqen më vonë.
POR PERËNDIA I DHA EDHE NJË URDHËR
Mes gjithçkaje që Perëndia i kishte dhënë njeriut, ishte edhe një urdhër i qartë.
Ha lirisht nga çdo pemë e kopshtit; por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj, ke për të vdekur me siguri.
Zanafilla 2:16–17
Njeriu kishte liri.
Mund të hante nga çdo pemë e kopshtit.
Por kishte edhe një kufi që Perëndia kishte vendosur.
Urdhri ishte i qartë:
Mos ha nga ajo pemë.
Dhe Perëndia i kishte treguar edhe pasojën:
Ke për të vdekur me siguri.
Pastaj ndodhi ajo që ndryshoi historinë e njeriut.
Njeriu u mashtrua.
Zgjodhi të mos i bindej Perëndisë.
Dhe hëngri nga ajo pemë.
Dhe gruaja… mori nga fryti i saj dhe hëngri; pastaj i dha edhe burrit të saj… dhe ai hëngri.
Zanafilla 3:6
Për shkak të kësaj shkeljeje erdhi pasoja për të cilën Perëndia kishte paralajmëruar.
Ky ishte momenti i Rënies.
Dhe bashkë me mëkatin erdhi vdekja.
Fjala e shpjegon qartë:
Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu mëkati hyri në botë dhe me anë të mëkatit vdekja, po kështu vdekja u shtri te të gjithë njerëzit…
Romakëve 5:12
Mëkati hyri në botë.
Dhe, me anë të mëkatit, hyri vdekja.
Marrëdhënia e njeriut me Perëndinë dhe gjendja e krijimit nuk ishin më si më parë.
Njeriu u largua nga kopshti dhe humbi hyrjen te pema e jetës.
Kështu ai e dëboi njeriun; dhe vendosi në lindje të kopshtit të Edenit kerubinët, që vërtitnin nga çdo anë një shpatë flakëruese për të ruajtur rrugën e pemës së jetës.
Zanafilla 3:24
ÇFARË NDODHI ME AUTORITETIN E NJERIUT?
Këtu duhet të ndalemi për një moment.
Në fillim, Perëndia i kishte thënë njeriut:
Sundoni…
Zanafilla 1:28
Dhe Psalmi thotë:
I ke dhënë sundim mbi veprat e duarve të tua; i ke vënë çdo gjë nën këmbët e tij.
Psalmi 8:6
Perëndia i dha njeriut autoritet dhe sundim mbi tokën.
Por Adami u rebelua kundër Perëndisë.
Në vend që të qëndronte në bindje ndaj Fjalës së Perëndisë, ai shkeli urdhrin që kishte marrë.
Kur Adami u rebelua kundër Perëndisë, ai dorëzoi autoritetin dhe sundimin që Perëndia i kishte dhënë mbi tokë.
Njerëzimi iu nënshtrua frikës, mungesës, sëmundjes, konfuzionit dhe shtypjes që hynë përmes mëkatit.
Shumë më vonë, kur Satani e tundoi Jezusin në shkretëtirë, i tregoi të gjitha mbretëritë e botës dhe i tha:
Unë do të të jap gjithë këtë pushtet dhe lavdinë e tyre, sepse mua më është dhënë dhe unë ia jap kujt të dua.
Luka 4:6
Fjala nuk thotë se Adami ia dha kurorën Satanit.
Por na tregon dy pamje shumë të qarta.
Në fillim:
Perëndia i dha njeriut sundim.
Më vonë:
Satani i thotë Jezusit se autoriteti mbi mbretëritë i ishte dhënë atij.
Dhe midis këtyre dy momenteve ndodhi Rënia.
Njeriu, të cilit Perëndia i kishte dhënë sundim, nuk e ruajti atë që i ishte besuar.
Ai zgjodhi mosbindjen.
Dhe pas kësaj, bota nuk ishte më ajo që kishte qenë në fillim.
Vetë Jezusi tha:
Tani është gjykimi i kësaj bote; tani do të hidhet jashtë princi i kësaj bote!
Gjoni 12:31
Jezusi e quajti Satanin “princi i kësaj bote”.
Por Ai tha gjithashtu se princi i kësaj bote do të hidhej jashtë.
Kjo na çon drejt asaj që Jezusi erdhi të bënte.
DHE ERDHËN PASOJAT
Pas Rënies, ndryshimi u shfaq menjëherë.
Adami dhe Eva panë se ishin lakuriq.
Atëherë iu hapën sytë të dyve dhe e kuptuan se ishin lakuriq…
Zanafilla 3:7
Pastaj erdhi frika.
Kur dëgjuan zërin e Perëndisë, ata u fshehën.
Dhe Adami tha:
Kisha frikë… dhe u fsheha.
Zanafilla 3:10
Pastaj erdhën dhimbja dhe mundimi.
Me dhimbje do të lindësh fëmijë…
Zanafilla 3:16
Dhe për njeriun:
Toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd; me mundim do të hash prej saj gjithë ditët e jetës sate… Ajo do të prodhojë për ty gjemba dhe ferra… Me djersën e ballit do të hash bukën…
Zanafilla 3:17–19
Dhe në fund:
…derisa të kthehesh në tokë, sepse ti je pluhur dhe në pluhur do të kthehesh.
Zanafilla 3:19
Turpi.
Frika.
Dhimbja.
Mundimi.
Gjembat.
Djersa.
Prishja.
Dhe vdekja.
Këto janë pasojat që historia e Zanafillës përshkruan pas Rënies.
Fjala thotë se edhe krijimi iu nënshtrua kësaj gjendjeje:
Sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë…
Romakëve 8:20
Dhe:
Sepse e dimë se gjithë krijesa rënkon dhe është në mundim bashkë deri tani.
Romakëve 8:22
Krijimi që Perëndia e kishte quajtur “shumë të mirë” tani rënkonte dhe ishte në mundim.
Përmes mëkatit kishte hyrë vdekja.
Njerëzimi ishte bërë subjekt i frikës, mungesës, sëmundjes, konfuzionit dhe shtypjes.
Prandaj errësira nuk ishte ajo për të cilën Perëndia e krijoi njeriun.
Në fillim ishte bekimi.
Në fillim ishte sundimi.
Në fillim ishte marrëdhënia me Perëndinë.
Por njeriu zgjodhi mosbindjen ndaj Perëndisë.
Dhe Rënia solli pasojat.
Frikën.
Mungesën.
Sëmundjen.
Konfuzionin.
Shtypjen.
Prishjen.
Dhe vdekjen.
Kjo është ajo që hyri përmes mëkatit.
Këtu fillon errësira.
Jo sepse Perëndia e krijoi njeriun për errësirën.
Por sepse ajo që Perëndia kishte krijuar të mirë u prek nga Rënia.
Dhe tani lind pyetja tjetër:
Nëse mëkati solli vdekjen…
Nëse krijimi iu nënshtrua prishjes…
Nëse njeriu humbi pozitën e autoritetit që Perëndia i kishte besuar…
A kishte përgatitur Perëndia një rrugë që njeriu të kalonte nga mallkimi në bekim?
Këtu vazhdon zbulimi.
Ku mund të vazhdosh
Kapitulli pasues: 03 · Premtimi që u dha në momentin e Rënies.