MË KANË LËNDUAR. NUK PO E LË DOT PAS.

TË KA BËRË DIKUSH DIÇKA QË ENDE TË DHEMB?

Ndoshta të ka gënjyer.

Të ka tradhtuar.

Të ka braktisur.

Të ka poshtëruar.

Të ka marrë diçka.

Ose të ka bërë një padrejtësi që të ndryshoi jetën.

Koha ka kaluar.

Por kur e kujton...

të dhemb përsëri.

Dhe pyet:

ÇFARË BËJ ME ATË QË MË KANË BËRË?

PO SIKUR PERSONI TJETËR TË MOS JETË MË ATY, POR PLAGA TË JETË ENDE BRENDA TEJE?

Ndoshta ai person ka vazhduar jetën e vet.

Ndoshta nuk mendon më për atë që ndodhi.

Por ti ende e mban mend.

E kujton.

Zemërohesh.

E rikthen bisedën në mendje.

Mendon çfarë duhej t'i kishe thënë.

Mendon çfarë do të doje t'i bëje ose t'i thoje tani.

Dhe pa e kuptuar...

ajo që të bëri ai person vazhdon të jetojë brenda teje.

Atëherë pyetja është:

A KA KALUAR NGJARJA...

POR PLAGA KA MBETUR?

Dhe a ka ndodhur kjo edhe me dikë tjetër?

VËLLEZËRIT E JOZEFIT I BËNË DIÇKA SHUMË TË RËNDË

Jozefi nuk u lëndua nga një i huaj.

U lëndua nga vëllezërit e tij.

Ata e urrenin.

E hodhën në një pus.

Pastaj e shitën.

Jozefi u largua nga shtëpia.

Humbi familjen.

Humbi lirinë.

Dhe kaloi vite të vështira për shkak të asaj që i kishin bërë ata.

Ai kishte shumë arsye për të thënë:

“NUK DO T'I FAL KURRË.”

Dhe askush nuk mund të thoshte se ajo që i kishin bërë ishte e vogël.

NJË DITË ATA U GJETËN PËRSËRI PËRBALLË TIJ

Kaluan vite.

Jeta e Jozefit ndryshoi.

Dhe një ditë vëllezërit e tij dolën përsëri përpara tij.

Por tani gjithçka ishte ndryshe.

Jozefi kishte fuqi.

Ata nuk e kishin.

Ai mund të hakmerrej.

Mund t'ua kthente dhimbjen që i kishin shkaktuar.

Mund t'i bënte të paguanin për atë që kishin bërë.

Dhe ata kishin frikë prej tij.

Çfarë bëri Jozefi?

JO. AI NUK ZGJODHI HAKMARRJEN.

Jozefi qau.

Ai nuk bëri sikur asgjë nuk kishte ndodhur.

E dinte shumë mirë çfarë i kishin bërë.

Por nuk zgjodhi hakmarrjen.

Ai i fali.

Dhe u tha se, megjithëse ata kishin menduar të keqen kundër tij, Perëndia kishte sjellë të mirë nga historia e tij.

Jozefi nuk mund ta ndryshonte të shkuarën.

Nuk mund ta kthente jetën pas.

Por mund të vendoste:

A DO TA MBAJ KËTË URREJTJE BRENDA MEJE?

Ai zgjodhi të mos e mbante.

SEPSE MOSFALJEN E MBAJ UNË

Kur nuk fal...

mund të mendosh se po dënon personin tjetër.

Por kush e kujton vazhdimisht atë që ndodhi?

Ti.

Kush zemërohet përsëri?

Ti.

Kush e rikthen ngjarjen në mendje?

Ti.

Personi tjetër mund të jetë larg.

Por ajo që të bëri mund të vazhdojë të jetojë brenda teje.

Prandaj falja nuk fillon me:

“Ajo që bëre ishte në rregull.”

Fillon me:

“NUK DUA TA MBAJ MË KËTË BRENDA MEJE.”

Por a na e mësoi edhe JEZUSI këtë?

JEZUSIT I BËNË NJË PADREJTËSI EDHE MË TË MADHE

JEZUSIN e arrestuan.

E akuzuan.

E tallën.

E goditën.

Dhe në fund e kryqëzuan.

Ai nuk po vuante sepse kishte bërë atë për të cilën po e akuzonin.

Po vuante nga ajo që të tjerët po i bënin Atij.

Dhe ndërsa ishte në kryq...

JEZUSI tha diçka të jashtëzakonshme.

“AT, FALI.”

JEZUSI tha:

“AT, fali.”

Mendoje.

Ata po e lëndonin.

Dhe JEZUSI po fliste për falje.

Ai nuk tha se ajo që po bënin ishte e drejtë.

Nuk tha se nuk kishte ndodhur asgjë.

Nuk e quajti të keqen të mirë.

Ai e dinte saktësisht çfarë po ndodhte.

Por nuk e mbajti urrejtjen si përgjigjen e Tij.

Ai fali.

Tani kemi dy histori:

Jozefi.

JEZUSI.

Çfarë kanë të përbashkët?

ATYRE U BËNË KEQ. POR ATA NUK E LANË TË KEQEN TË VAZHDONTE BRENDA TYRE.

JOZEFI:

U tradhtua.

U shit.

Humbi vite të jetës.

Dhe fali.

JEZUSI:

U tall.

U godit.

U kryqëzua.

Dhe tha:

“AT, fali.”

Falja nuk e bëri të drejtë atë që u ishte bërë.

Falja nuk e fshiu të kaluarën.

Por bëri diçka tjetër:

ATA NUK E MBAJTËN TË KEQEN BRENDA TYRE.

Tani pyetja është:

Po unë, çfarë po mbaj?

ÇFARË NDODH NËSE NUK FAL?

JEZUSI foli shumë qartë për faljen.

Ai e lidhi faljen që kërkojmë nga Perëndia me mënyrën si ne i trajtojmë ata që na kanë bërë keq.

Kjo do të thotë se mosfalja nuk mbetet vetëm një çështje mes meje dhe personit tjetër.

Ajo fillon të prekë edhe zemrën time dhe marrëdhënien time me Perëndinë.

Unë mund t'i kërkoj Perëndisë paqe...

ndërsa vazhdoj të ushqej urrejtjen.

Mund t'i kërkoj Perëndisë të më çlirojë...

ndërsa vazhdoj të mbaj fort atë që më ka lidhur me të shkuarën.

Prandaj pyetja nuk është vetëm:

“A e meriton ai person faljen time?”

Pyetja është edhe:

“A DUA TË VAZHDOJ TA MBAJ KËTË BRENDA MEJE?”

ÇFARË DO TË THOTË TË FAL?

Të falësh nuk do të thotë:

“Ajo që bëre ishte në rregull.”

Nuk do të thotë:

“Nuk më dhemb më.”

Nuk do të thotë:

“E harrova.”

Nuk do të thotë:

“Do të të besoj përsëri.”

Nuk do të thotë se duhet të rikthehesh në një marrëdhënie të pasigurt.

Nuk do të thotë të heqësh kufijtë që të mbrojnë.

Dhe nuk do të thotë se drejtësia nuk ka rëndësi.

Falja do të thotë:

“NUK DUA TA MBAJ MË UNË KËTË BORXH NË ZEMRËN TIME.”

Nuk dua të jetoj duke kërkuar brenda vetes që ky person të paguajë çdo ditë për atë që më bëri.

Ia dorëzoj Perëndisë.

Personin.

Padrejtësinë.

Dhe të drejtën për hakmarrje.

PO. MUND TË FILLOSH TË FALËSH EDHE KUR ENDE TË DHEMB.

Ndoshta ndjenjat nuk ndryshojnë në një minutë.

Ndoshta kujtimi vazhdon të dhembë.

Ndoshta do të duhet kohë që plaga të shërohet.

Por falja mund të fillojë me një vendim.

Mund t'i thuash ATIT:

“AT, Ti e di çfarë më kanë bërë.

Ti e di sa më dhemb.

Nuk po them se ishte e drejtë.

Nuk po them se nuk ka rëndësi.

Por nuk dua ta mbaj më këtë urrejtje brenda meje.

Zgjedh ta fal.

Po ta dorëzoj Ty këtë person dhe këtë padrejtësi.

Më ndihmo.”

Dhe nëse kujtimi kthehet?

Mos u frikëso nga fakti që ende të dhemb.

Kthehu përsëri tek vendimi yt.

Çoje përsëri dhimbjen tek ATI.

Dhe mos e merr përsëri mbi vete barrën e hakmarrjes.

PO NËSE KAM NEVOJË UNË PËR FALJE?

Ndoshta ndërsa po lexon, kupton edhe diçka tjetër.

Nuk je vetëm personi që është lënduar.

Ndoshta edhe ti ke lënduar dikë.

Ndoshta ke bërë diçka që dikush tjetër ende e mban mend.

Atëherë mos u fshih.

Pranoje.

Nëse duhet t'i kërkosh dikujt falje...

kërkoji falje.

Nëse mund të ndreqësh diçka...

ndreqe.

Dhe shko tek Perëndia me të vërtetën:

“AT, KAM GABUAR.”

Por a mund të të falë Perëndia?

JEZUSI ËSHTË RRUGA E FALJES

Këtu arrijmë përsëri tek JEZUSI.

Ai nuk na mësoi vetëm të falim të tjerët.

Ai erdhi që edhe ne të mund të falemi dhe të kthehemi tek Perëndia.

JEZUSI tha:

“Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek ATI përveçse nëpërmjet meje.”

Nëse dëshiron faljen e Perëndisë...

nëse dëshiron të kthehesh tek Ai...

fillimi është JEZUSI.

Nuk janë fjalët e një formule ato që të shpëtojnë.

Rëndësi ka që po vjen tek JEZUSI me besim dhe sinqeritet.

Nëse këtë e dëshiron me të vërtetë, mund t'ia thuash ATIT.

NJË LUTJE E THJESHTË

Mund të thuash:

AT,

Unë vij tek Ti ashtu siç jam.

Besoj në JEZUSIN.

Besoj se Ai është Rruga drejt Teje dhe Shpëtimtari im.

Më fal për mëkatet e mia.

Sot e pranoj JEZUSIN si Zotin dhe Shpëtimtarin e jetës sime.

Më afro pranë Teje.

Më mëso të të njoh dhe të ec me Ty.

Dua të filloj një jetë të re me Ty.

Në emrin e JEZUSIT. Amen.

TANI KE NJË ZGJEDHJE

Në fillim pyetja ishte:

“Më kanë lënduar.

Çfarë bëj?”

Tani ke parë Jozefin.

Vëllezërit e tij i morën shumë.

Por ai nuk zgjodhi hakmarrjen.

Ai fali.

Ke parë JEZUSIN.

E tallën.

E goditën.

E kryqëzuan.

Dhe Ai tha:

“AT, fali.”

Tani mendo për atë që po mban ti.

Nuk ke pse të thuash se ishte e drejtë.

Nuk ke pse ta harrosh me zor.

Nuk ke pse të rikthesh besimin menjëherë.

Nuk ke pse të heqësh kufijtë që të mbrojnë.

Dhe nuk ke pse të kthehesh në një vend ku mund të lëndohesh përsëri.

Por mund të vendosësh:

“NUK DUA TA MBAJ MË KËTË BRENDA MEJE.”

Mund t'i thuash ATIT:

“AT, ajo që ndodhi më dhemb.

Ti e di çfarë më kanë bërë.

Nuk po them se ishte e drejtë.

Por sot zgjedh të fal.

Po ta dorëzoj Ty këtë person dhe këtë padrejtësi.

Më ndihmo të mos jetoj më i lidhur me atë që ndodhi.

Më ndihmo të mos e marr përsëri mbi vete barrën e hakmarrjes.”

Pastaj ec përpara.

Jo sepse ajo që ndodhi ishte e vogël.

Jo sepse nuk kishte rëndësi.

Por sepse nuk do t'i japësh më asaj që të bënë të drejtën të vazhdojë të sundojë jetën tënde.

JOZEFI FALI.

JEZUSI FALI.

Dhe tani pyetja bëhet personale:

PO TI?

A DO TA MBAJ ENDE...

APO DO T'IA DORËZOJ ATIT?