A dështova në diçka, apo jam vetë një dështim?
Ndoshta ishte një vendim i gabuar. Një biznes që nuk funksionoi. Një provim që nuk e kalove. Një marrëdhënie që e lëndove. Një premtim që nuk e mbajte. Ose një zakon ku u ktheve, edhe pse kishe thënë se nuk do ta bëje më.
Njerëzit mund të shohin vetëm rezultatin. Ti e njeh edhe bisedën që vazhdon brenda teje.
E rikthen momentin në mendje. Mendon çfarë duhej të kishe thënë ose bërë. Turpërohesh të fillosh përsëri, sepse ke frikë se do të dështosh edhe një herë.
Dhe pa e kuptuar, një ngjarje fillon të bëhet një emër që ia vendos vetes.
Këto nuk janë e njëjta gjë. Ajo që ndodhi duhet parë me ndershmëri. Por nuk ka pse të bëhet kufiri i asaj që mund të ndodhë më tej.
Ku mund të jesh sot
Pas një dështimi mund të reagosh në mënyra të ndryshme:
• e fsheh atë që ndodhi dhe shmang njerëzit; • përpiqesh të shpjegosh pse faji ishte i dikujt tjetër; • punon pa pushim për të provuar se ende ke vlerë; • heq dorë përpara se të provosh përsëri; • e krahason veten me njerëzit që duket sikur po ecin përpara; • merr vendime të nxituara për ta fshirë sa më shpejt humbjen; • pret të ndihesh plotësisht i sigurt përpara se të bësh hapin tjetër; • e përdor gabimin si provë se nuk je i aftë, i denjë ose i besueshëm.
Disa pasoja duan kohë. Disa gabime kërkojnë falje, kthim, korrigjim ose ndihmë profesionale. Të ngrihesh nuk do të thotë të sillesh sikur asgjë nuk ka ndodhur.
Ajo që ndodhi dhe historia që po i tregon vetes
Nga jashtë
Fakti mund të jetë: humba para, nuk e mbajta fjalën, projekti dështoi, u refuzova ose u ktheva në një zakon të vjetër.
Nga brenda
Por mendja mund të ndërtojë menjëherë një përfundim më të madh: Gjithmonë i prish gjërat. Nuk mund të më besohet më. Jam vonë për të filluar nga e para. Perëndia nuk mund të më përdorë pas kësaj. Njerëzit do të më shohin gjithmonë përmes këtij gabimi. Nuk ka kuptim të provoj përsëri. Përgjegjësia e emërton gabimin me saktësi. Turpi e kthen gabimin në identitet. Pyet veten: A po përpiqem të mësoj nga ajo që ndodhi, apo po e përdor atë për ta dënuar veten pa fund?
Dëshmia reale
Kjo është një dëshmi e publikuar nga RRUGA. Një kompani kishte punuar për më shumë se një muaj për t’i demonstruar një pajisje një klienti. Programi i klientit ishte specifik, zhvillimet teknike kërkonin kohë dhe presioni po rritej. Madje personi që i kishte prezantuar me klientin po u kërkonte ta hiqnin pajisjen, sepse kishte frikë se situata do të përkeqësohej. Ekipi e dinte se kishte bërë maksimumin, por rezultati ende nuk dukej. Përpara takimit të radhës, autori i dëshmisë u lut dhe vendosi të mos hynte në bisedë i mundur nga ajo që kishte parë deri atëherë. Kolegut i tha: Përgatitu për fitore. Por fjalia e parë e klientit ishte e ashpër: U bëra gati ta merrja pajisjen dhe ta hidhja nga dritarja. Ajo fjali mund të ishte marrë si përfundimi i gjithë punës. Por ata nuk reaguan në panik. Vazhduan të shpjegonin dhe ta demonstronin pajisjen. Pas rreth tridhjetë minutash, biseda ndryshoi. Klienti firmosi ofertat dhe hapi mundësi për punë të tjera. Kjo dëshmi nuk premton se çdo takim i vështirë do të përfundojë me një kontratë. Ajo na kujton të mos e quajmë fund një moment që ende po zhvillohet. Ata pranuan realitetin teknik, ruajtën qetësinë, bënë pjesën që u takonte dhe i dhanë situatës mundësinë të ndryshonte.
Historia nga Bibla
Kjo është një histori nga Bibla, jo një dëshmi bashkëkohore. Pjetri ishte i bindur se do të qëndronte me Jezusin edhe nëse të gjithë të tjerët do të largoheshin. Por brenda një nate e mohoi tri herë se e njihte. Kur kuptoi çfarë kishte bërë, doli jashtë dhe qau me hidhërim. Ai nuk kishte dështuar në një detyrë të vogël. Kishte rënë pikërisht aty ku kishte premtuar se do të ishte më i fortë. Pas ringjalljes, Jezusi nuk e shmangu Pjetrin dhe as nuk e turpëroi përpara të tjerëve. Te Gjoni 21, Ai e takoi pranë një zjarri, i dha mëngjes dhe e pyeti tri herë: A më do? Pjetri nuk mund ta ndryshonte natën e mohimit. Por mund t’i përgjigjej Jezusit në atë moment. Pas çdo përgjigjeje, Jezusi i dha përsëri përgjegjësi: kullot delet e mia. Rikthimi i Pjetrit nuk e quajti të parëndësishëm dështimin. Ai e vendosi dështimin brenda një historie më të madhe se turpi i asaj nate. Jezusi nuk i tha Pjetrit se nuk kishte ndodhur asgjë. I tregoi se ajo që kishte ndodhur nuk do të kishte fjalën e fundit.
Çfarë na ndihmon të kuptojmë Fjala
“Mos u gëzo për mua, o armikja ime. Edhe sikur të kem rënë, do të ngrihem; edhe sikur të rri në errësirë, ZOTI do të jetë drita ime.” Ky varg nuk e mohon rënien. Ai e emërton dhe pastaj refuzon ta trajtojë si gjendjen përfundimtare. Të ngrihesh nuk do të thotë të mohosh dhimbjen, pasojat ose përgjegjësinë. Do të thotë të mos ndërtosh shtëpinë tënde në vendin ku u rrëzove.
“Tani, pra, nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezus.” Dënimi thotë: kjo është ajo që je dhe nuk ka rrugë përpara. Korrigjimi thotë: kjo duhet ndryshuar; eja në dritë dhe ec ndryshe. Hiri nuk na ndihmon ta fshehim gabimin. Na jep një vend nga ku mund ta pranojmë pa u shkatërruar prej tij.
Rikthimi përfshin përgjegjësi. Pjetri mori përsëri një detyrë, por duhej ta jetonte ndryshe. Në të njëjtën mënyrë, një fillim i ri nuk ndërtohet vetëm mbi një ndjenjë të re. Ai kërkon vendime, kufij, disiplinë dhe prova të vogla besnikërie. Nëse dështimi ka dëmtuar dikë, ngritja jote nuk mund ta anashkalojë dhimbjen e tij. Kërko falje pa justifikime. Riparo atë që mundesh. Prano se besimi mund të rindërtohet ngadalë.
Hapi i ardhshëm nuk ka nevojë të duket i madh. Pas dështimit, mund të tundohesh të bësh një premtim të madh për të kompensuar atë që ndodhi. Por ndryshimi i qëndrueshëm zakonisht bëhet i dukshëm në hapa më të vegjël që përsëriten. Nuk ke nevojë t’u provosh të gjithëve sot se ke ndryshuar. Fillo duke jetuar ndryshe atë që ke kuptuar.
Çfarë mund të bësh sot
- Emëro me saktësi atë që ndodhi. Shkruaje ngjarjen me fjali të thjeshta, pa e zmadhuar dhe pa e zvogëluar. Ndaji faktet nga shpjegimet që po i jep vetes. Çfarë ndodhi realisht? Cila ishte pjesa ime? Çfarë nuk varej nga unë? Kush u prek nga vendimi ose sjellja ime? Cilat pasoja duhet t’i pranoj? Cilën etiketë po ia vendos vetes pa të drejtë? Ndershmëria është pika e nisjes. Vetëndëshkimi pa fund nuk është i njëjtë me ndershmërinë.
- Merr përgjegjësi pa u mbrojtur. Nëse ke lënduar dikë, fol qartë. Mos e fillo faljen me arsyet pse e bëre dhe mos kërko që personi tjetër të të qetësojë. Mund të thuash: Ajo që bëra ishte e gabuar. E kuptoj se të ka lënduar. Nuk dua ta justifikoj. Dua të di çfarë mund të riparoj dhe cilët kufij duhet të respektoj. Falja e kërkuar me sinqeritet nuk e detyron tjetrin të besojë menjëherë. Jepi kohës dhe sjelljes sate mundësinë ta mbështesin atë që the.
- Gjej pikën ku u prish rrjedha. Mos shiko vetëm rezultatin e fundit. Kërko vendimin, zakonin ose mungesën e strukturës që e çoi situatën aty. A mora një vendim pa informacionin e nevojshëm? A injorova një paralajmërim? A reagova nga frika, krenaria ose nxitimi? A mungonte një kufi, një kontroll ose një person që të më mbante përgjegjës? A po përsëris një model që kërkon ndihmë profesionale? Një gabim mund të bëhet mësim vetëm kur ndryshon diçka në mënyrën si vepron herën tjetër.
- Përcakto një hap rikthimi. Mos kërko ta rindërtosh gjithë jetën në një ditë. Zgjidh një veprim që mund ta bësh në njëzet e katër orët e ardhshme: dërgo faljen që ke shtyrë; cakto takimin me këshilluesin, mjekun ose profesionistin përkatës; rishiko buxhetin ose planin me të dhëna reale; kthe një detyrim ose prano një pasojë; hiq një akses ose zakon që të çon drejt së njëjtës rënie; fillo përsëri me një detyrë të vogël dhe të matshme.
- Ndërto prova të vogla besnikërie. Mos e shpall rikthimin përpara se ta jetosh. Ruaje planin nga zhurma, krahasimi dhe presioni për t’u dukur menjëherë i suksesshëm. Kjo nuk do të thotë ta fshehësh gabimin nga ata që kanë të drejtë ta dinë ose të shmangësh përgjegjësinë. Do të thotë të mos e ekspozosh procesin tënd ndaj çdo zëri. Mbaj një premtim të vogël; paraqitu në kohë; trego të vërtetën edhe kur nuk të favorizon; kërko kontroll dhe llogaridhënie; shëno përparimin dhe korrigjo kursin; vazhdo edhe kur ndryshimi ende nuk duket i madh.
Një lutje e thjeshtë
Nëse dëshiron, mund të lutesh kështu: “Perëndi, Ti e di çfarë ndodhi dhe çfarë po mbaj brenda meje. Më ndihmo ta shoh gabimin pa e fshehur dhe pa e kthyer në identitetin tim. Më jep përulësi për të marrë përgjegjësi, guxim për të riparuar atë që mundem dhe urtësi për të ndryshuar atë që më solli këtu. Më ruaj nga nxitimi, dënimi dhe frika se gjithçka ka mbaruar. Më trego hapin e ardhshëm dhe më ndihmo ta bëj me besnikëri. Amen.”
Merre këtë me vete
Ajo që ndodhi mund të ketë pasoja reale. Mund të kërkojë falje, kohë, ndryshim dhe punë të vështirë.
Por dështimi nuk ka pse të jetë vendi ku mbaron historia jote. Ai mund të bëhet vendi ku ndalon së fshehuri, mëson të ecësh ndryshe dhe fillon të rindërtosh.
Pjetri nuk u kthye pas sepse e mohoi rënien. U kthye sepse iu përgjigj përsëri thirrjes së Jezusit dhe e jetoi më tej.
Nuk ke nevojë ta ndryshosh dje për t’u ngritur sot. Ke nevojë të bësh me ndershmëri hapin që ke përpara.
Kur dështimi është kthyer në pashpresë
Ka raste kur zhgënjimi dhe turpi bëhen aq të rëndë sa ndikojnë gjumin, ushqimin, punën, marrëdhëniet ose aftësinë për të funksionuar. Kërko ndihmë nga një profesionist i shëndetit mendor dhe nga një person i besuar.
Nëse po mendon të lëndosh veten ose nuk ndihesh i sigurt, mos qëndro vetëm. Kontakto menjëherë shërbimet e urgjencës në numrin 112 ose shko në urgjencën më të afërt.
Kërkimi i ndihmës nuk është provë se ke dështuar. Është një hap konkret për ta mbrojtur jetën dhe për të filluar rikthimin.
Mund të të ndihmojmë edhe
Po bie përsëri në të njëjtin zakon • Dua të filloj nga e para • Nuk më pëlqen kush jam bërë • Nuk di si të krijoj disiplinë
Nëse dëshiron të flasësh me dikë, je i mirëpritur. Shko te kontakti.