Πριν αλλάξει κάτι
Λίγες μέρες αργότερα, άρχισα να σκέφτομαι ξανά κάποια πράγματα με τα οποία ζούσα για χρόνια.
Τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, είχα περάσει δύσκολες περιόδους.
Κάποιες από αυτές, με την πάροδο του χρόνου, είχαν γίνει σχεδόν φυσιολογικό μέρος της ζωής μου.
Μεταξύ αυτών ήταν οι έντονοι πόνοι στο στομάχι.
Μερικές φορές, όταν με έπιαναν, μπορούσα να περάσω δύο μέρες ξαπλωμένος στο κρεβάτι.
Δεν ήθελα να δω κανέναν.
Μάζευα τα γόνατά μου και προσπαθούσα απλώς να υπομείνω τον πόνο μέχρι να περάσει.
Το συρτάρι μου ήταν πάντα γεμάτο με φάρμακα για το στομάχι και για τους πονοκεφάλους.
Ακόμα και όταν ταξιδεύαμε στο εξωτερικό, παίρναμε μαζί μας μια σακούλα γεμάτη φάρμακα.
Συχνά ζητούσαμε και γερμανικά ή αμερικανικά φάρμακα, γιατί πιστεύαμε ότι είχαν καλύτερη επίδραση.
Αλλά για χρόνια είχα και ένα άλλο πρόβλημα:
Τον ύπνο.
Υπήρχαν νύχτες που φοβόμουν να κοιμηθώ.
Μου συνέβαινε να με παίρνει ο ύπνος και, ενώ κοιμόμουν ακόμα, να καταλαβαίνω ότι κοιμόμουν.
Εκείνη τη στιγμή ξεκινούσε αυτό που, για μένα, ήταν ένα πραγματικό βασανιστήριο.
Προσπαθούσα να ξυπνήσω.
Να κουνηθώ.
Να γυρίσω.
Ή να φωνάξω, με την ελπίδα ότι κάποιος κοντά μου θα με άκουγε και θα με ξυπνούσε.
Μου φαινόταν σαν να μου κοβόταν η ανάσα και να πνιγόμουν, ενώ πάλευα στον ύπνο μου για να βγω από αυτή την κατάσταση.
Όταν επιτέλους ξυπνούσα, ήμουν γεμάτος με έναν μεγάλο φόβο και μετά βίας ανέπνεα.
Συχνά αποφάσιζα να μην κοιμηθώ άλλο και έμενα ξύπνιος μέχρι να ξημερώσει.
Υπήρχαν νύχτες συνεχόμενες που άναβα την τηλεόραση και έμενα να την παρακολουθώ, μόνο και μόνο για να μην με πάρει ο ύπνος.
Ο φόβος είχε εισχωρήσει τόσο βαθιά μέσα μου, ώστε, ακόμα και όταν με έπαιρνε ο ύπνος για λίγα λεπτά κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά μου συνέβαινε πάλι το ίδιο πράγμα.
Αυτό συνεχιζόταν για χρόνια.
Η στροφή
Έπειτα, ένα βράδυ, συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Ήταν γύρω στις τέσσερις ή πέντε το πρωί.
Έξω ήταν ακόμα σκοτάδι.
Κοιμόμουν όταν με έπιασε πάλι αυτός ο πανικός.
Ήταν η ίδια κατάσταση που γνώριζα τόσο καλά και που με είχε βασανίσει για χρόνια.
Αυτή τη φορά φώναξα δυνατά, στον ύπνο μου:
«Στο όνομα του Ιησού, φύγε, Διάβολε!»
Ξαφνικά ξύπνησα.
Ήμουν ακόμα σε πανικό και μετά βίας άνοιγα τα μάτια μου.
Μόλις κατάφερα να τα ανοίξω, είδα κάτι που ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να εξηγήσω.
Είδα πολλές σκιές που έβγαιναν από το στήθος μου και πετούσαν προς το παράθυρο.
Είχαν το σχήμα νυχτερίδων και ήταν περίπου στο μέγεθος της παλάμης του χεριού.
Ήταν πολλές.
Ίσως περισσότερες από δέκα ή δεκαπέντε.
Τις έβλεπα με τα μάτια μου, καθώς απομακρύνονταν από το σώμα μου και έβγαιναν από το παράθυρο.
Για λίγες στιγμές δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα.
Έπειτα ένιωσα μια μεγάλη απελευθέρωση μέσα μου.
Ήταν σαν να είχε αφαιρεθεί ένα βάρος που κουβαλούσα για πολύ καιρό.
Τι κατάλαβα
Αυτό που συνέβη μετά με έκανε να καταλάβω ότι εκείνη η νύχτα δεν ήταν σαν τις άλλες νύχτες.
Την εποχή που γράφω αυτή τη μαρτυρία, έχουν περάσει δώδεκα μήνες.
Καθ' όλη αυτή την περίοδο, δεν είχα ούτε μία νύχτα στην οποία να έχω βιώσει αυτό που μου συνέβαινε για χρόνια.
Ο φόβος δεν επέστρεψε πια.
Ούτε οι πόνοι στο στομάχι επέστρεψαν.
Για χρόνια ζούσα με αυτά τα πράγματα.
Και, χωρίς να το καταλάβω, είχα συνηθίσει σε αυτά.
Τις είχα αποδεχτεί ως μέρος της ζωής μου.
Όμως, μετά από εκείνη τη νύχτα, για πρώτη φορά άρχισα να κάνω στον εαυτό μου μια ερώτηση που πριν δεν την είχα κάνει με αυτόν τον τρόπο:
«Τι θα γινόταν αν το σκοτάδι που βιώνουμε ήταν κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουμε;»
Μερικές φορές βλέπουμε μόνο αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.
Αλλά πίσω από αυτό μπορεί να υπάρχει και κάτι άλλο.
Και, αν είναι έτσι, τότε πρέπει να ξέρουμε:
«Τι λέει ο Λόγος για το σκοτάδι;»
Πού μπορείς να συνεχίσεις
ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ → Πώς μπήκε το σκοτάδι στη ζωή του ανθρώπου;