Μέρος 1
Αν βλέπαμε την ιστορία μόνο με τα δικά μας μάτια, θα μπορούσε να φανεί σαν η ιστορία του Αβραάμ να ήταν απλώς η ιστορία ενός ανθρώπου που ο Θεός κάλεσε και ευλόγησε.
Όμως, καθώς συνεχίζουμε να διαβάζουμε τον Λόγο, αρχίζουμε να βλέπουμε κάτι άλλο.
Η υπόσχεση που ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ δεν τελείωσε με αυτόν.
Ο Θεός του είπε:
Θα σε κάνω μεγάλο έθνος, θα σε ευλογήσω και θα μεγαλύνω το όνομά σου· και θα είσαι ευλογία. Θα ευλογήσω αυτούς που σε ευλογούν και θα καταραστώ αυτόν που σε καταριέται· και όλες οι οικογένειες της γης θα ευλογηθούν μέσω εσού.
Γένεσις 12:2–3
Εδώ γεννιέται μια μεγάλη ερώτηση:
Αν μέσω του Αβραάμ θα ευλογούνταν όλες οι οικογένειες της γης, πώς θα συνέβαινε αυτό;
Και ποιο θα ήταν εκείνο το Σπέρμα μέσω του οποίου θα εκπληρωνόταν η υπόσχεση;
Η ιστορία συνεχίζεται.
ΑΒΡΑΑΜ → ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ → ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ
Από τον Αβραάμ ήρθε ο Ισαάκ.
Από τον Ισαάκ ήρθε ο Ιακώβ.
Και ο Ιακώβ είχε δώδεκα γιους.
Από αυτούς προήλθαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Αλλά αυτό το έθνος δεν έζησε πάντα σε ελευθερία.
Μετά από πολλά χρόνια, οι απόγονοι του Ιακώβ κατέληξαν στην Αίγυπτο.
Έγιναν ένα μεγάλο έθνος.
Αλλά έγιναν και σκλάβοι.
Και ακριβώς εκεί, σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας τους, ο Θεός επενέβη.
Κάλεσε τον Μωυσή και του είπε:
Εγώ είμαι ο Θεός του πατέρα σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ.
Έξοδος 3:6
Δεν είναι τυχαίο ότι, όταν ο Θεός μίλησε στον Μωυσή, συνέδεσε τον Εαυτό Του με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ.
Η υπόσχεση συνεχιζόταν.
Ο Θεός έβγαλε τον Ισραήλ από την Αίγυπτο και τον οδήγησε προς τη γη που είχε υποσχεθεί στους πατέρες τους.
Αλλά τώρα συνέβη κάτι άλλο.
Ο Θεός δεν έβγαζε από την Αίγυπτο απλώς ένα πλήθος ανθρώπων.
Αυτός σχημάτιζε ένα έθνος.
ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ
Στο όρος Σινά, ο Θεός είπε στον Ισραήλ:
Τώρα, λοιπόν, αν ακούσετε προσεκτικά τη φωνή μου και τηρήσετε τη διαθήκη μου, θα είστε ο ιδιαίτερος θησαυρός μου ανάμεσα σε όλα τα έθνη.
Έξοδος 19:5
Έπειτα δόθηκαν οι εντολές.
Οι Δέκα Εντολές δεν ήταν απλώς μερικοί αποσπασματικοί κανόνες.
Ο Θεός δίδασκε σε αυτό το έθνος πώς να ζει ως το έθνος Του.
Να μην έχει άλλους θεούς.
Να μην κάνει είδωλα.
Να μην χρησιμοποιεί μάταια το όνομα του Θεού.
Να τηρεί το Σάββατο.
Να τιμά τον πατέρα και τη μητέρα.
Να μην σκοτώνει.
Να μην παραβιάζει τη συζυγική πίστη.
Να μην κλέβει.
Να μην ψευδομαρτυρεί.
Να μην επιθυμεί.
Ήταν ένας τρόπος ζωής που τους ξεχώριζε από τα γύρω έθνη.
Και αυτό είναι σημαντικό για την ιστορία που ακολουθούμε.
Διότι ο Θεός είχε πει στον Αβραάμ ότι μέσω του σπέρματός του θα ευλογούνταν τα έθνη.
Τώρα έχουμε ένα έθνος που προέρχεται από τον Αβραάμ.
Σχηματίζεται ως έθνος.
Λαμβάνει μια διαθήκη.
Λαμβάνει τον Νόμο.
Και μαθαίνει από τον Θεό έναν τρόπο ζωής.
Ο Λόγος μας δείχνει επίσης τον λόγο για τον οποίο αυτό το έθνος είχε ξεχωρίσει:
Διότι εσύ είσαι ένα άγιο έθνος για τον Κύριο τον Θεό σου· ο Κύριος ο Θεός σου σε διάλεξε για να είσαι το ιδιαίτερο έθνος του ανάμεσα σε όλα τα έθνη που είναι πάνω στην επιφάνεια της γης.
Δευτερονόμιο 7:6
Αλλά η ιστορία δεν τελείωσε με τον Μωυσή.
ΜΩΥΣΗΣ → ΔΑΒΙΔ → ΜΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ
Πολλά χρόνια αργότερα, ο Ισραήλ θα είχε έναν βασιλιά.
Και εδώ η υπόσχεση αρχίζει να παίρνει μια ακόμα πιο ξεκάθαρη μορφή.
Ο Θεός διάλεξε τον Δαβίδ.
Και του υποσχέθηκε:
Ο οίκος σου και η βασιλεία σου θα είναι σταθερά για πάντα ενώπιόν σου· ο θρόνος σου θα είναι σταθερός για πάντα.
2 Σαμουήλ 7:16
Τώρα έχουμε κάτι άλλο.
Δεν έχουμε μόνο ένα Σπέρμα που είχε υποσχεθεί ο Θεός στον Αβραάμ.
Έχουμε επίσης μια βασιλεία.
Και έναν θρόνο για τον οποίο ο Θεός υποσχέθηκε ότι θα παρέμενε για πάντα.
Αλλά ποιος θα ήταν αυτός ο Βασιλιάς;
Ο Δαβίδ ήταν βασιλιάς.
Οι γιοι του θα ήταν βασιλιάδες.
Αλλά η λέξη «για πάντα» ανοίγει ένα ερώτημα που η ανθρώπινη ιστορία του Ισραήλ δεν μπορεί να κλείσει.
Διότι οι βασιλιάδες πεθαίνουν.
Οι δυναστείες εξασθενούν.
Οι βασιλείες πέφτουν.
Τότε, για ποιον μιλούσε ο Θεός;
ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ
Και ακριβώς εδώ η ιστορία γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Ανά τους αιώνες, ο Θεός έστειλε προφήτες.
Και οι προφήτες άρχισαν να μιλούν για Κάποιον που δεν είχε έρθει ακόμα.
Ο Ησαΐας έγραψε:
Γιατί παιδί γεννήθηκε σε μας, γιος δόθηκε σε μας· πάνω στους ώμους του θα είναι η εξουσία και θα ονομαστεί Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατέρας αιώνιος, Άρχοντας ειρήνης.
Ησαΐας 9:6
Και μετά:
Εις την αύξησιν της εξουσίας αυτού και της ειρήνης δεν θέλει είσθαι τέλος, επί τον θρόνον του Δαβίδ και επί την βασιλείαν αυτού, διά να στερεώση αυτήν και να υποστηρίξη αυτήν εν κρίσει και εν δικαιοσύνη, από του νυν και έως του αιώνος.
Ησαΐας 9:7
Τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε τις κλωστές που συνδέουν τα πάντα:
Ο Αβραάμ.
Το Σπέρμα.
Ο Ισραήλ.
Ο Δαβίδ.
Ο Θρόνος.
Η Βασιλεία.
Και ο προφήτης Ησαΐας μιλούσε για ένα Παιδί που θα κρατούσε την εξουσία και για μια βασιλεία που δεν θα είχε τέλος.
Αλλά ο Ησαΐας δεν ήταν ο μόνος.
Μίλησε επίσης για ένα κλαδί που θα έβγαινε από τη ρίζα του Ιεσσαί, του πατέρα του Δαβίδ:
Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ της ρίζης του Ιεσσαί, και κλάδος εκ των ριζών αυτού θέλει αναβλαστήσει.
Ησαΐας 11:1
Και αυτός ο Βασιλιάς θα έκρινε με δικαιοσύνη.
Αλλά υπήρχε και ένας άλλος προφήτης που θα έβλεπε κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
Ο ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΙ Ο «ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»
Πολλούς αιώνες μετά τον Αβραάμ, ο Δανιήλ είδε ένα όραμα.
Και στο όραμα είδε Κάποιον που δεν ήταν απλώς ένας επίγειος βασιλιάς.
Έγραψε:
Εθεώρουν εν οράμασι νυκτός, και ιδού, μετά των νεφελών του ουρανού ήρχετο ως Υιός ανθρώπου· και έφθασεν έως του Παλαιού των ημερών, και προσήγαγον αυτόν ενώπιον αυτού.
Δανιήλ 7:13
Και μετά:
Σε αυτόν δόθηκε η εξουσία, η δόξα και η βασιλεία, ώστε να τον υπηρετούν όλοι οι λαοί, τα έθνη και οι γλώσσες. Η εξουσία του είναι μια αιώνια εξουσία που δεν θα παρέλθει και η βασιλεία του δεν θα καταστραφεί.
Δανιήλ 7:14
Εδώ κάτι γίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Στον Αβραάμ, ο Θεός είχε πει ότι όλες οι οικογένειες της γης θα ευλογούνταν μέσω του Σπέρματος.
Στον Δαβίδ, ο Θεός είχε μιλήσει για έναν θρόνο και μια βασιλεία που θα παρέμεναν για πάντα.
Ο Ησαΐας είχε μιλήσει για ένα Παιδί, έναν Υιό, έναν Βασιλιά και μια βασιλεία χωρίς τέλος.
Και ο Δανιήλ είδε έναν Υιό ανθρώπου, στον οποίο δόθηκαν κυριαρχία, δόξα και βασιλεία, για να τον υπηρετούν όλοι οι λαοί, τα έθνη και οι γλώσσες.
Μια βασιλεία που δεν θα καταστρεφόταν.
Οι κλωστές ενώνονταν.
Και υπήρχαν ακόμα περισσότερα.
Ο προφήτης Μιχαίας θα έλεγε:
Και συ, Βηθλεέμ Εφραθά, αν και είσαι μικρή ανάμεσα στις χιλιάδες του Ιούδα, από εσένα θα βγει για μένα αυτός που θα είναι κυβερνήτης στον Ισραήλ· η καταγωγή του είναι από τους αρχαίους χρόνους, από τις ημέρες της αιωνιότητας.
Μιχαίας 5:2
Τώρα έχουμε και τον τόπο.
Όχι μόνο τον Σπόρο.
Όχι μόνο το έθνος.
Όχι μόνο τον Δαβίδ.
Όχι μόνο τον θρόνο.
Όχι μόνο τον Βασιλιά.
Και τη Βηθλεέμ.
Και, καθώς διαβάζουμε όλη αυτή την ιστορία από την αρχή, αρχίζουμε να βλέπουμε ότι κάτι ετοιμαζόταν.
Δεν ήταν μια ιστορία που γραφόταν μόνο τη στιγμή που συνέβαινε.
Ο Λόγος του Θεού είχε μιλήσει γι' αυτήν πολύ νωρίτερα.
Από έναν άνθρωπο…
σε μια οικογένεια.
Από μια οικογένεια…
σε ένα έθνος.
Από ένα έθνος…
σε μια βασιλική γραμμή.
Από τη γραμμή του Δαβίδ…
στην υπόσχεση για έναν Βασιλιά.
Και από τους προφήτες…
σε μια μορφή που θα είχε κυριαρχία πάνω στους λαούς και ένα βασίλειο που δεν θα καταστρεφόταν.
Εν τω μεταξύ, η Επιστολή προς Γαλάτας μας δίνει ένα εξαιρετικό κλειδί για να κατανοήσουμε την υπόσχεση που δόθηκε στον Αβραάμ:
Οι υποσχέσεις δόθηκαν στον Αβραάμ και στο σπέρμα του… και στο σπέρμα σου, που είναι ο Χριστός.
Γαλάτας 3:16
Ξαφνικά, αυτό που φαινόταν ως πολλές διαφορετικές ιστορίες αρχίζει να εμφανίζεται ως μία ενιαία ιστορία.
Μια υπόσχεση.
Ένας Σπόρος.
Ένα έθνος.
Μια διαθήκη.
Ένα βασίλειο.
Ένας θρόνος.
Ένας Βασιλιάς.
Και οι προφήτες αρχίζουν να δείχνουν ότι Αυτός θα έρθει.
Αλλά ακόμα δεν έχουμε φτάσει στη γέννηση.
Ακόμα δεν έχουμε δει το Παιδί.
Ακόμα δεν έχουμε δει τον Βασιλιά.
Είμαστε μόνο ένα βήμα μακριά.
Γιατί τώρα η ερώτηση δεν είναι πλέον:
Θα έρθει;
Ο Λόγος είχε αρχίσει να δείχνει από πού θα ερχόταν, τη γραμμή από την οποία θα ερχόταν, το βασίλειο και την κυριαρχία που θα είχε.
Τώρα παραμένει το μεγαλύτερο ερώτημα:
Ποιος είναι αυτός ο Βασιλιάς;
Και τότε συνέβη κάτι που άλλαξε την ιστορία.
Πού μπορείς να συνεχίσεις
Επόμενο κεφάλαιο: 05 · Ο Βασιλιάς που είχε υποσχεθεί.