Μέρος 1
Υπάρχει μια ερώτηση που ίσως δεν κάνουμε συχνά στον εαυτό μας.
Όχι:
Τι δουλειά κάνω;
Πόσα έχω κερδίσει;
Τι έχω επιτύχει;
Τι μου έχει συμβεί;
Αλλά μια πολύ πιο θεμελιώδης ερώτηση:
Ποιος είμαι εγώ, στην πραγματικότητα;
Γιατί, αν βλέπουμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από αυτά που έχουμε βιώσει, μπορεί να αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτό που μας έχει συμβεί.
Η δουλειά που κάνουμε.
Τα χρήματα που έχουμε ή δεν έχουμε.
Η οικογένεια.
Οι επιτυχίες.
Οι αποτυχίες.
Οι φόβοι.
Οι πληγές.
Τα προβλήματα.
Όλα αυτά μπορούν να αρχίσουν να καθορίζουν τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας.
Αλλά η ιστορία του ανθρώπου δεν αρχίζει εκεί.
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ
Στο βιβλίο της Γένεσης, η ιστορία του ανθρώπου αρχίζει με κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν, καθ’ ομοίωσιν ημών…
Γένεσις 1:26
Και μετά:
Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ’ εικόνα Θεού…
Γένεσις 1:27
Εδώ αξίζει να σταματήσουμε λίγο.
Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να ζει χωρίς να ξέρει γιατί ήταν εδώ.
Η προέλευσή του ήταν από τον Θεό.
Η ταυτότητά του ξεκίνησε με την εικόνα του Θεού.
Και ο Θεός του έδωσε μια θέση και μια ευθύνη μέσα στη δημιουργία.
Ο Ψαλμός 139 το εκφράζει έτσι:
Σε υμνώ, διότι είμαι πλασμένος θαυμασίως.
Ψαλμός 139:14
Ίσως αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που έχουμε ξεχάσει.
Πριν ο άνθρωπος αρχίσει να καθορίζει τον εαυτό του από αυτό που έκανε, υπήρχε ένας Δημιουργός που του είχε δώσει ζωή, ταυτότητα και σκοπό.
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΣΚΟΠΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;
Η Γένεση συνεχίζει και μας λέει ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο ευθύνη πάνω στη γη.
Ο Θεός ευλόγησε τον άνθρωπο και του είπε να είναι καρποφόρος, να γεμίσει τη γη και να ασκήσει εξουσία πάνω στα πλάσματά της.
Γένεση 1:28
Στη συνέχεια, ο Θεός έβαλε τον άνθρωπο στον κήπο της Εδέμ για να τον καλλιεργεί και να τον φυλάει.
Γένεση 2:15
Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε απλώς για να υπάρχει.
Έλαβε ζωή από τον Θεό.
Έλαβε έναν τόπο.
Έλαβε εργασία.
Έλαβε ευθύνη.
Και του ανατέθηκε κάτι να το καλλιεργεί, να το φυλάει και να το διαχειρίζεται.
Όλα αυτά συνέβησαν πριν από την πτώση.
Επομένως, η εργασία και η ευθύνη δεν ήταν το πρόβλημα.
Το πρόβλημα δεν ήταν ότι ο άνθρωπος είχε κάτι να κάνει.
Η εργασία και η ευθύνη ήταν μέρος του τόπου που του είχε δώσει ο Θεός.
Η ερώτηση είναι:
Πώς ήταν η ζωή του ανθρώπου πριν συμβεί η πτώση;
Η ΕΔΕΜ
Μετά ερχόμαστε στην Εδέμ.
Όταν ακούμε τη λέξη «Εδέμ», συχνά σκεφτόμαστε μόνο έναν όμορφο κήπο.
Αλλά η ιστορία στη Βίβλο μας λέει περισσότερα.
Ο Θεός έκανε να φυτρώσουν από τη γη δέντρα ευχάριστα στην όψη και καλά για τροφή.
Γένεση 2:9
Τον έβαλε στον κήπο για να τον καλλιεργεί και να τον φυλάει.
Γένεση 2:15
Ο Θεός μίλησε στον άνθρωπο και του έδειξε από ποια δέντρα μπορούσε να φάει και ποια εντολή έπρεπε να τηρήσει.
Γένεση 2:16-17
Ο άνθρωπος είχε τροφή.
Είχε εργασία και ευθύνη.
Είχε έναν τόπο να φροντίζει.
Είχε μια εντολή από τον Θεό.
Και ο Θεός επικοινωνούσε μαζί του.
Η Γραφή μας λέει επίσης ότι ο άνδρας και η γυναίκα ήταν γυμνοί και δεν ντρέπονταν.
Γένεση 2:25
Αυτή είναι η περιγραφή που μας δίνει η Βίβλος για τη ζωή του ανθρώπου πριν από την πτώση.
Ο άνθρωπος δεν προσπαθούσε να δημιουργήσει μόνος του την ταυτότητά του.
Ο Θεός τον είχε δημιουργήσει κατ’ εικόνα Του.
Ο άνθρωπος δεν προσπαθούσε να βρει μόνος του τον τόπο του.
Ο Θεός τον είχε τοποθετήσει στον κήπο.
Ο άνθρωπος δεν προσπαθούσε να εφεύρει μόνος του τον σκοπό του.
Ο Θεός του είχε δώσει εργασία και ευθύνη.
Αυτό είναι κάτι που αξίζει να σκεφτούμε και σήμερα.
Γιατί έχουμε συνηθίσει έναν άλλο τρόπο ζωής.
Να δουλεύουμε περισσότερο.
Να κερδίζουμε περισσότερο.
Να εξασφαλίζουμε περισσότερο.
Να χτίζουμε περισσότερο.
Να έχουμε περισσότερο.
Και συχνά, χωρίς να το καταλάβουμε, όλη η ζωή αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από μία ερώτηση:
Πώς θα τα καταφέρω;
Όμως η ιστορία της αρχής μας δείχνει ότι η ζωή του ανθρώπου ξεκίνησε με τον Θεό.
Αυτός ήταν ο Δημιουργός.
Αυτός έδωσε ζωή στον άνθρωπο.
Αυτός του έδωσε ταυτότητα.
Αυτός του έδωσε έναν τόπο.
Και Αυτός του έδωσε ευθύνη.
ΠΡΙΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ
Στην αρχή, ο άνθρωπος βρισκόταν στον τόπο που τον είχε τοποθετήσει ο Θεός.
Είχε την τροφή που είχε εξασφαλίσει ο Θεός.
Είχε την εργασία που του είχε δώσει ο Θεός.
Είχε μια ευθύνη.
Είχε μια εντολή.
Και ο Θεός του μιλούσε.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που, όταν βλέπουμε τη ζωή μας σήμερα και αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει τόσο πολύς φόβος, κούραση, έλλειψη, σύγκρουση και ανασφάλεια, πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω.
Όχι για να ζήσουμε στο παρελθόν.
Αλλά για να καταλάβουμε τι είχε δημιουργήσει ο Θεός στην αρχή.
Γιατί, αν δεν ξέρουμε πώς ήταν η ζωή πριν ο άνθρωπος χάσει τον δρόμο του, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πλήρως τι άλλαξε και τι ψάχνουμε σήμερα.
Και ίσως εδώ ξεκινά ένα άλλο κομμάτι του αινίγματος.
Αν ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού, αν είχε έναν τόπο, έναν σκοπό και μια ευθύνη…
Τι συνέβη;
Πού μπορείς να συνεχίσεις
Επόμενο κεφάλαιο: 02 · Πώς μπήκε το σκοτάδι στη ζωή του ανθρώπου;.